DİJİTAL KALE - DAN BROWN

 Dan Brown'ın İlk Kitabı Ama Benim Okuduğum Son Kitabı DİJİTAL KALE

    

    Merhabalar sohbet dostlarım...

  Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Ben de iyiyim ve bugün arada bir kitap atlamama rağmen yeni bitirdiğim bir kitapla gelim buraya. Arada okuduğum bir kitabı burada paylaşmama sebebim ise o yazıyı başka bir projede kullanacak olmam. Kusura bakmazsınız umarım. Ama belki o proje olmazsa eğer burada yayınlayabilirim, ileride. Şimdi bugünün konusu olan kitaba ve yazarına bir bakalım ufaktan.

   Evet, sizlerle bugün Dan Brown'ın ilk kitabı ama benim daha yeni okuyup bitirdiğim kitabı olan Dijital Kale hakkında konuşmaya geldim. Bu cümle tanıdık değil mi? Evet, bu sefer biraz tembel davrandım ve yazı başlığını yazının içinden  çaldım. Ama hem yazı benim hem de başlık benim olduğu için sorun olmaz sanki. Ayrıca bu çalmak da sayılmaz ki!

    Bu açıklamayı da yaptıktan sonra konumuza geri dönüyoruz.

   Dijital Kale kitabımızın yazarı Dan Brown'ın, Robert Langdon serisinden bağımsız eserlerini ki topu topu iki kitap olmasına rağmen benim için okumak bu seneye kısmet oldu. Yazarı gerçekten severek okurum ve yeni kitap çıkaracağı zamanı heyecanla beklerim. Son çıkan kitabını da henüz okumadım ama yine bu yıl içinde okuyacağım, Sırların Sırrı'nı da.

    Şimdi Dijital Kale'ye gelirsek... Dan Brown'ın ilk yazdığı kitap olması beni ayrıca bir dikkatli okumaya sevk etti ilk olarak. “Nasıl başlamış yazarlık hayatına, hala aynı mı tarzı ve hiç değişiklik var mı?” Gibi gibi soruları merak ederek okumaya başladığım bir kitap oldu. Ve evet bu sorularıma cevap aldım. Hep aynıymış tarzı bence yazarın, hiç değişmemiş. Sadece yazarın daha önce okuduğum kitapları olduğu için bu kitaptaki kurgu bir tık tahmin edilebilir geldi. O da dediğim gibi daha sonraki kitaplarından tecrübeli olduğum içindi. Yoksa ilk olarak bu kitabı okusaydım kesinlikle eksiksiz bir tatmin duygusu olurdu ben de. Tabi bir de kitabın yazıldığı zaman da etkili bir faktör olarak devreye giriyor burada.

    Kitap, 1998’de basılmış ilk olarak ve o yıllarda yazıldığı düşünülürse bu kitabın zamanının ötesine geçebilecek bir kurgusu olduğu düşünülebilir. Bilgisayarların, internetin, sanal casusluğun ve sanal terörizmin ufak ufak başladığı yıllar, bu yıllar. Bu yüzden de kitabımız bunun üzerine kurulu ilerliyor. Yalnız teknoloji o zamandan bu zamana çok hızla geliştiği için konusu şu dönemde eskimiş kalıyor ve bu durum kitabı okurken bazen bir şeyleri kafamda canlandırmamı, anlamamı biraz güçleştirdi. Ama zamanı düşünerek kitabı ele alacağım ki öyle yapmam gerekir, doğrusu budur. 

    Kitap hızla akan, son derece aksiyonlu, dinamiği hiç durmayan bir kitaptı. Yazarın tarzı yukarıda da belirttiğim gibi yine belliydi ve beklediğim ters köşeyi yaptı. Ama bu sefer tabi ki ilk kitap olmasından kaynaklı bence ama kitaptaki ters köşe biraz belliydi. Sadece, “Neden?” sorusunun cevabı muallaktaydı. Onun da cevabını ilerleyen sayfalarda aldık. Ama kitabın son sayfaları esas heyecan yüklü kısımlardı. Olaylar çözüldü, ne olduğu belli oldu ama geriye bu sorunu çözmek kaldı. Sorunu çözmek için saniyeyle yarışıldı ve bol heyecanla dolu ilerledi o sayfalar. Kitabın diğer sayfaları ise yine heyecanlıydı ama daha çok aksiyon yüklüydü. Son sayfalar ise aksiyon yok ama heyecan dorukta, soluk soluğa ilerledi.

    Kitabın konusuyla ilgili bir şey anlatmadığımın bilincindeyim arkadaşlar. Bunun nedeni de konuyu birçok yerde bulabiliyorsunuz. Yıllar önce yazılmış ve yıllardır okunan bir kitap olduğu için kitabın içerik bilgisi illa ki bir yerlerde karşınıza çıkabiliyor. Ben de o yüzden bu yazıda daha çok kitapla ve yazarla ilgili düşüncelerimden bahsetmek istedim. Biliyorum ki Dan Brown’u seven bir okur bu kitabı da zaten çoktan okumuştur. Fakat okumadıysa eğer öyle bir hayran (burada kendime bir özeştiri yapıyorum, başka kimse üstüne alınmasın lütfen!), bu saatten sonra okuması için belki benim ufak bir katkım da böylelikle olmuş olur. 😊

    Son olarak; yazarın Robet Langdon kitap serisinden bağımsız yazdığı iki kitap var demiştim yukarıda, yazıya ilk başlarken. Birisi bu yazıda bahsettiğimiz Dijital Kale ve diğer kitap ise İhanet Noktası. İhanet Noktası'nı da geçen ay okumuştum aslında ama onun hakkında çok bir şey yazmadığım için o yazı sadece instagram hesabımda kaldı. Onu da sizle bu cümlenin sonundaki emojiyle paylaşıyorum ve bugünlük yazımı da bu şekilde bitiriyorum. 📖

    Kendinize iyi bakınız, efenim...

ÇAYINIZI KAPIP GELİN, BUGÜN HEP BERABER SOHBET EDİYORUZ...

 Oradan, Buradan, Şuradan Bir Sohbet Meselesi... 

    Merhabalar...

    Bugün nasılsınız? Biraz sohbet edelim diyorum bugün; oradan, buradan, şuradan... Kelimelerin akışı bizi nereye yönlendirirse artık... Bu arada; çayınız, kahveniz hazır mı? Hazır olan da var, olmayan da, anladığım kadarıyla. O zaman hazır olanlar; biraz müsaade edebilirseniz, diğer arkadaşlarımız da bence hemen kendilerine bir sohbet ortamı hazırlayacaklardır. Biraz bekleyebiliriz bence onları.

    Evet geldiniz mi? Ben de çayımı şöyle bir koyayım ortaya ve başlayalım bakalım biraz dünyadan uzaklaşmak adına bir araya toplandığımız sohbete.

    Sohbet konusunu ve akışını mecbur ben belirliyorum arkadaşlar ama keşke siz de aktif olarak katılabilseydiniz. Bunun için başka çeşitli yöntemler var, haklısınız. Sohbet grupları gibi değil mi? Aaaaa bakın aklıma ne geldi şimdi? Bir sohbet grubu kurulacak, isteyenler katılacak sonra bir sohbet konusu bulunacak ve herkes bu konuyla ilgili bir şeyler paylaşacak. Daha sonra gruptan ortaklaşa bir kişi seçilecek ve o editör gibi bu konuşmaları düzenleyip bir eser ortaya çıkaracak. Çok yazarlı bir deneme... Bu fikir bana ait, çalmayınız sakın!!! 😜 Ve evet şu an aklıma geldi bu fikir. Bu bir proje taslağı olarak burada dursun, belki ileri de  hayata geçiririm ya da geçiririz, kim bilir? Güzel bir fikir bence...

    Bugünün konusuna hala gelmedin diyen arkadaşlar var aranızda. Ama zaten bugüne ait bir konu yok ki! Doğaçlama ilerleyecektim ki öyle de oluyor. Yukarıda bahsettiğim de bir sohbet sayılabilir bence. Sizinle bir fikrimi paylaştım ve sohbette bir fikir, düşünce paylaşımı değil midir? Öyle değil mi? Ama öyleymiş. Şimdi baktım ve benim bu yaptığım tam anlamıyla bir sohbetmiş. Yani yazı türü olarak da sohbet varmış ve şu an benim yazdığım bu içerik sohbet yazı türüymüş. Öğrendiğim iyi oldu. Hep yazdığım içeriklerin hangi türe ait olduğunu sorgulardım. Haklısınız, edebiyatçı bir kişiliğim olmasına rağmen hala cahil kaldığım noktalar var. Aslında cahil demeyelim de tembel diyelim. 😁 Merak eder ama araştırmayı unuturum ya da ertelerim ya da araştırmam, öylece kalır.

    Aslında bu tembelliğimin sebebi çok fazla ilgi alanımın olması da olabilir. Bilgi edinmeyi aşırı seven biriyim. Bu tarih olsun, bilim olsun, edebiyat, sanat... artık hangisi denk gelirse. O yüzden çok dağınığım hem kafamın içinde hem de yaşamımda. Mesela bir çok hobim var. Kitap okumayı hobiden saymıyorum bu arada çünkü kitap okumak benim için artık bir hobi değil, yaşam biçimi oldu. Diğer hobilerim olmadan belki yapabilirim ama kitap okumadan durabileceğimi sanmıyorum. 

    Hobilerim... Bu başka bir sohbet konumuz olsun. Çünkü ben biraz ayran gönüllü olduğum için fazla fazla hobim var. Hala yaptıklarım var, zaman içinde bıraktıklarım var, arada sırada devam ettiklerim var. O yüzden hepsini listeleyip notlar alarak size anlatmam gerekecek. Şu anda ise doğaçlama gittiğimiz için öyle bir hazırlığım yok maalesef. Ama tabi ki siz isterseniz hobilerimi paylaşmamı, gelecek zamanlarda bir hazırlık yapıp sizinle paylaşabilirim. Bugünlük kalsın. Bugün başka bir şeylerden konuşalım sizle. Ayrıca benden istediğiniz sohbet konuları olursa ya da bahsetmemi, anlatmamı istediğiniz herhangi bir şeyler olursa bana ulaşın, lütfen. Severim böyle aktif olmaya zorlanmayı! 😉 Yoksa yine tembelliğim tutacak diye korkmuyor değilim. Çünkü içerik arşivime bakarsanız bir dönem insanken sonradan bir hayalete dönüştüğümü görebilirsiniz. Şimdi yeniden insan olmaya çalışıyorum ve bunun için siz okuyucularımın yardımına ihtiyaç duyuyorum.

    Bir şeyler paylaşmayı seviyorum özellikle bu yazı yazmamı gerektiriyorsa. Çünkü sözlü olarak kendimi ifade edebileceğime hiç bir zaman tam güvenemiyorum. Dilimden çok kalemime güveniyorum. Bence yazı işini de kıvırıyorum. Siz ne dersiniz? Bir yere kadar kendimi yetenekli görüyorum. En azından hayal gücüm çok iyi, bundan kesinlikle eminim.

    Bu arada bu söylediklerimden kendini beğenmiş bir kişi diye düşünmeyin beni, sadece kendini seven biri olarak düşünebilirsiniz daha çok. Bu iki ifade birbirinden farklıdır gerçekten de, biliyorsunuz değil mi? Kendini beğenmek, egoyla ve kendini her şeyin üstünde görmekle alakalı iken; kendini sevmek, kendinle barışık olmak anlamına gelir. Yani kendini yanlışlarınla, doğrularınla hem eleştirebilir hem de övebilirsin. Bu kendini tanımakla ve her bir özelliğinle beraber kendini kabul etmek ve sonunda kendinle barışık bir yaşam sürmekle alakalı. Bu benim yaşam felsefem de olabilir. Çünkü kendimle barışık olmazsam bu dünyayla barışık olamam ve hayatımdan en yüksek tatmini alamam. Kendini sürekli eleştirmek de zarar, sürekli övmek de... kendini tanımak ve barışmak gerekir. Sonra dünya önünüzde açılıyor zaten...

    Neyse bu konular biraz uzmanlık gerektiren konular sayılır. Ama söylemeliyim ki, uzman olmasam da bu konuda yine de oldukça iyiyimdir. Kendinle barışık bir hayat sürmek... evet bunu yapıyorum, yapabiliyorum. Tek başına da değil, yardım tabi ki alıyorum. İlk olarak çevremdeki insanlar... hepsi özellikle seçilmiştir. Bu konuda bayağı seçiciyimdir zaten. Sonra sanat geliyor. Sanatın hemen hemen her dalı beni bu hayata bağlar, bütünleştirir bu dünyayla. Edebiyat, müzik, resim hemen hemen hepsi ilgi alanıma giriyor. Her sanat dalına ufaktan ufaktan bulaşmışımdır. Çünkü ben sanatsız bir hayat hayal edemiyorum. Ayrıca bu çok fazla olan hayal gücünü bir yerlere de kusmalıyım. Bu hayal gücünün fazlası da bazen çok yorucu oluyor! Anda kalamıyorum çoğu zaman, dalgın oluyorum, etrafımı net göremiyorum; hep bir puslu, hep bir düşüncelerimin, kafamın içinde bir yerlerde oluyorum. Dikkatsiz oluyorum ve genelde etrafımdan aldığım en çok eleştiri de budur. Ama bana bunu söylerken bilin ki ben aslında kafamın içinde çok fazla yaşıyorum. Oradan ayrılıp gerçek dünyaya dönmek aşırı bir çaba gerektiriyor benim için. Ki kafamın içi de güzeldir be! 😂 Oradan ayrılıp da kim gerçek dünyayı görmek ister ki? Ama istemem lazım; anı, anları kaçırıyorum hatta bazen yaşamı bile kaçırdığım oluyor.

    Aaaaa kusura bakmayın! Bunun bir sohbet olması gerekiyordu. Bense tutmuş kendimden bahsetmeye dalmışım... Bu seferlik o zaman böyle olsun. Yine az az birkaç şey konuştuk beraber. Yine böyle bir sohbet yapmak isterim. Siz de isterseniz ulaşın bana ve beraber ne yapabiliriz bir bakalım. O zaman bu seferlik sohbetimizin sonuna geldik diyelim mi?

    Kendinize iyi bakın...

    👋👋👋👋👋

TAMULİ - DAVİD EDDİNGS

 YİNE OKUNAN BİRKAÇ KİTAPLA GELDİM

    Merhabalar… Bugün karşınıza yine bir David Eddings eseri ve Elenium serisinin devamı olan Tamuli serisine ait üç kitapla geldim. Elenium serisi; bu seriden önce geçen, yine bir üçleme olan epik fantastik türünde kitaplardır. Bu seriyle ilgili yazıma cümlenin sonundaki emojiden ulaşabilirsiniz. 📖 Aklıma gelmişken o yazıda söylemeyi unuttuğum bir şey var. O da, bu kitapların maalesef güncel baskıları yok ve ancak sahaflardan temin edebilirisiniz. Şu anki kitap fiyatlarına bakınca da çok pahalıya gelen kitaplar değiller. Sadece iyi durumda olup olmadığı sıkıntılı olabilir. Bu ufak bilgiyi de verdiğimize göre gelelim kitaplarımıza...

İlk kitap, Ateşten Kubbeler…

    Bu kitapta yavaş yavaş karakterlerimizi yeni durumlarında ve aradan biraz zaman geçtikten sonra görüyoruz. Bazı değişiklikler var ama belli ki bir yerde hepsi yeniden bir arada olacaklar. Kitabımız bu şekilde yavaş yavaş başlarken bu sefer olayların geçeceği kıtanın Daresia Kıtası olduğunu görüyoruz. (Elenium serisi Eosia Kıtası’nda geçmişti.) Daresia’da karışıklıklar var ve kıtanın imparatoru bu karışıklıklardan dolayı Sparhawk’tan yardım istiyor. Kahramanlarımız birleşe birleşe ve yeni olayları görerek bir kıtadan başka bir kıtaya yolculuk ediyor. Bu yolculukta fark ediliyor ki bu karışıklık aslında sadece Daresia Kıtası’nda olmuyor, tüm dünyada ortaya çıkan benzer olaylar var.

    Dikkat!!! Burası kitap hakkında biraz spoiler içerebilir...

    Kitabın sonuna doğru Tamul Ülkesi’ne ulaşıyoruz ve göstermelik ufak bir olay oluyor ama bu asıl olayı paravan eden bir gösteri olduğundan kahramanlarımız Elenium’da sakladıkları Safir Gül’ü tekrar ortaya çıkarmaya karar veriyorlar. Dünyanın bu güce yeniden ihtiyacı var.

    Birinci kitap bu şekilde son buluyor. Burada söylemek istediğim bir şey var. Kitapta karşıma sürekli çıkan iki terim, Parıldayan İnsanlar ve Saklı Şehir… Bu iki terim özellikle kitabın sonlarına doğru iyice gözüme battı. Bunun bir diğer sebebi de serinin ikinci ve üçüncü kitabının adları olmaları. Yani bu terimlerin olduğu cümleler, serinin devamı için ipucu veriyor olabilir diye düşünmekteyim. O yüzden aşırı dikkati çektiler.

Şimdi sırada serinin ikinci kitabı olan, Parıldayan İnsanlar’da…

    Sonunda bahsedilen Parıldayan İnsanlar’ı gördük, bildik ve öğrendik. Hatta bu kitapta asıl komployu ve bu komplonun ardındaki asıl kişiyi de öğrendik, Parıldayan bir insan sayesinde… Bu komplo taaa Elenium serisine kadar gidiyor ve o seride olan olaylar bile buzdağının görünen kısmıymış sadece!.. Ondaki olayların bile esas nedeni bambaşkaymış. Kurgu öyle bir çözüldü ki David Eddings’e hayran olmamak elde değil. Yani bu kitabı ilk kitaba göre daha çok sevdim…

    Kitabın sonu Ehlana’nın kaçırılmasıyla bitti ve ben bir anda kitabın bittiğini bile idrak edemezken öylece kalakaldım. O kadar beklemiyordum ki… Tabi ki hemen serinin son kitabına da böylelikle başlandı.

    Ayrıca bu kitapta yenilmez bir canavar da çıktı karşımıza ve onu da ancak Safir Gül yenebilirse yenebilir. Safir Gül de ne Safir Gül’müş arkadaş… Onun da çok farklı bir şey olduğu ortaya çıktı. Zamanında çok hafife almışız! Onun bir varlığı yani bir bilinci var, kesinlikle sadece gücü olan bir nesne değil.

    Parıldayan İnsanlar, esas kurgunun arkasında kalan gizli şeyleri ortaya çıkardı. Merak edilen hemen hemen tüm soruların cevaplarını verdi ve resmen bizi son kitaba adım adım hazırladı. Son kitapta ortalık karışacak belli ki!!!

Hadi o zaman şimdi de son kitaptan bahsetmeye geçelim; Saklı Şehir…

    Bu kitabın başında herkes kaçırılan Ehlana’yı bulmak için seferber olmuş durumda. Kahramanlarımız grup grup dağılıyor ve hikaye birkaç yoldan ilerlemeye başlıyor. Grupların arasındaki bağlantıları ve her grubun ayrı ayrı edindiği bilgiyi birbirine ileten Çocuk Tanrıça Apharel… Bu karakteri de özellikle bu kitapla birlikte çok çok çok sevmeye başladım. Her yere, her şeye yetişiyor gerçekten…

    Kitabın dinamiği hiç durulmadı desem yeridir. Son sayfalarda duruldu ve tabi ki o da bu evrene bir veda olduğu içindi. Vedalar hep hüzünlüdür ve bu vedada çok farklı değildi.

    Çok hızlı bir okuma oldu benim için ve olaylar da o hızla akıp gittiğinden bu kitapla ilgili çok konuşamıyorum ama bizi şaşırtan yine birkaç şey oldu. Bütün şaşırmalarımı ikinci kitapta kullandığımı sanıyordum halbuki ama yazar ne yapmış etmiş, son kitaba da yine sürpriz ögeler atmış. Kurguyu da iyice geliştirip harmanlamış ve nihayete erdirmiş. Tabi o nihayete erdirince bize de geriye veda etmek kalıyor, zor olsa da… O kurguyu, o dünyayı, o evreni geride bıraktık, hüzünle…

BERABERCE BİR CUMARTESİ GÜNÜ GEÇİRELİM

Bir Cumartesi Günü...

    Bugün ailemle beraber onların yaptığı ve benim çocukluğumun geçtiği bahçeye gidiyoruz. Tabi bu sefer siz de bana eşlik ediyor olacaksınız. Gideceğimiz yerde bir köy evimiz var. Hatta yanında halamın evi de var ki halam hala orada yaşıyor; kedisi, köpekleri ve tavuklarıyla birlikte... Biz de haftada iki üç kez gideriz zaten. Mesafe uzak değil ve orası bizim ilk evimiz. Bugün de akşama kadar orada vakit geçireceğiz ve ben de size gün içinde neler yaptığımı görseller birlikte süsleyerek anlatacağım.

    Hadi başlayım o zaman...

Evden Çıkış

   İlk olarak evden çıkış var. Yeşil çay, soda ve limon... Bu karışımı bilmeyeniniz yoktur herhalde. Ben bunu düzenli olarak tüketiyorum ve bugün de aksatmamak için kahvaltıdan hemen sonra karışımı hazırlıyor ve su şişeme doldurup yanıma alıyorum. Ayrıca bugün orada halama bir tığ örneği göstereceğim ve bu aralar bileklik yapmaya taktığım için yanıma tığlarımı ve iplerimi de alıyorum. 

    Arabada, telefonda her gün yapmam gereken bazı rutinlerimi hallediyorum. Bir yandan da babamın müzikleriyle etrafı izliyorum.

    Varış Noktası

    Ve geldik. Arabadan iner inmez bizi halamın kedisi karşılıyor. Sevimli bir dişi kedi, adı Caniko... Onu biraz sevdikten sonra halamın evine girip çantamı bırakıyorum ve sadece şişemi alıp dışarı çıkıyorum. Halam bugün evde yok. Kızının yanına yardıma gitmiş. Kızı, Melek Abla Larende Kahvaltı'yı işletiyor. Bugün Cumartesi olduğu için de halam orada Melek Abla'yla beraber gözleme yapacak. Öğleye kadar orada olur sonra gelir. İşletme, bizim olduğumuz yere çok yakın zaten.

Yürümek ve Temiz Dağ Havası...

     Şimdi ben içeceğimle beraber ufak bir yürüyüş yapacağım. Toprak da dünkü yağmurdan dolayı çamurlu gibi. O yüzden ilk önce ufak ufak bir deneyelim. Çok fazla çamur değil, idare eder. Ve evet şimdi sesli kitabımızı açmak kalıyor yalnızca...

    Ben biraz yürüyüş yaptıktan sonra, ailemle beraber evin yakınlarındaki tepeye geldik. Hem mantar arayıp hem de ot yapacağız. Yürüyüş de yarım kaldı. Ama buradaki adımlarla en azından günlük hedefi tamamlarız. Ve su şişem de boşaldı. Ben temiz hava alırken size de bir kaç tane manzara fotoğrafı koyuyorum ki siz de o havayı solumuş kadar olun... 

    

    Kitap dinlemeye de ara verdim. Şu an sadece doğanın sesini dinliyorum, bol oksijenle birlikte. Kitabın bugün bitmesi gerekiyor ama şu an, anda kalmalıyım. Kitabı illa ki bitiririm.

    

    Haklısınız, laleler olmuş ve ben de topladım. Karışık küçük bir demet yaptım ama onları kurtulacağım. Scrapbook Defteri tutuyorum ve bu çiçekler büyük ihtimal ona yapışacak. Bugünün Scrapbook sayfasını yaptıktan sonra burada bir güncelleme atar ve o sayfayı da paylaşabilirim sizinle.

El İşi Yükleniyor...

    Yapılacak otların yapılması, bulunacak mantarların bulunamaması nedeniyle temiz hava

almamız bugünlük bitiyor. Gerisin geri bahçemize dönüyoruz. Ben halamın evinde az biraz sesli kitap dinleyerek dünkü başladığım bileklik örme işine geri dönüyorum. Elimdeki bütün iplerle aynı modelden renk renk bileklik yaptım kendime. Ben iplerle vakit geçirirken halamda geldi. Beraber çay yaptık. Çay içerken ona çıkardığım deseni gösterdim ve ona fikrimi anlattım. Ona da mantıklı geldi.

    Akşam yemeğimizi de bahçede yedikten sonra eve dönüş yolunda aklım yapacağım elişindeydi ve eve gelir gelmez tekrar kendime bir çay demleyip beğendiğim bir ipi sipariş verdim. Şimdi onun gelmesini beklemek kaldı geriye. Bakalım nasıl bir şey ortaya çıkacak? Planladığım, hayal ettiğim gibi olursa eğer çok memnun olacağım sonuçtan. Belki ilerde burada da paylaşabilirim, tabi ilk önce kendim beğenirsem ortaya çıkan ürünü...

    Gün, çay ve kitap eşliğinde son buluyor.

    NOT: Kitap tabi ki de bitmiştir.

    SONRADAN BİR NOT: Bu Bloğu açtığım zaman paylaştığım ilk yazı da yine bir Cumartesi gününe denk gelmiş... Sonradan fark ettim ve bu tesadüf hoşuma gitti.

-YAZSAM ROMAN OLUR 4-

 

 Simit ile çayın ilişkisinin nasıl başladığını anlat.

    "Simit ve çayın ilişkisinin nasıl başladığını anlat," diyorsun bana. Ama sen buna sadece bir ilişki dersen ben onların aralarındaki bağı sana tam anlamıyla anlatamam ki! Çünkü onların ilişkisi bizimki gibi değil. Aralarında ilişki var, aşk var ama onların bu bağlılıkları biz insanlardan çok farklı bir boyutta. Ama yine de ben seni kırmayacağım ve elimden geldiğince sana simit ve çayın birbirine olan bağlılıklarının başladığı anı anlatmaya çalışacağım.

     Aslında onların hikâyesi çok da farklı bir şekilde başlamaz. Öyle düşündüğün gibi destansı ya da efsanevi bir aşkları yoktur. Aslına bakarsan sıradan, platonik bir aşk hikâyesi olarak başlar.

    Tabi ki platonik olarak ilk vurulan taraf kanı sürekli kaynayan, ince belli, al yanaklı, al dudaklı çayımız oldu. Çay, simidi görür görmez ona o an tutuldu. Simidin o sert görünen ama aslında yumuşacık olan ruhunun hamuruna hayran olmuştu ve çayın gözü artık bir tek simidi görür olmuştu.

    Simit, çayın kendisine olan bu ilgisini bir zaman sonra fark etti, etmesine ama çaya karşı bu ilgiyi fark etmemiş gibi davrandı. Aslında simit kendi aklınca çayla dalga geçiyordu. Çünkü çayın kendisine olan ilgisinin bir zaman sonra biteceğine adı gibi emindi ve bu ilgi kaybının ne kadar sürede gerçekleşeceğini merak ediyordu. Çünkü daha önce yine onu göz hapsine alan niceleri, bir zaman sonra ondan bıkıp başkasına gitmişti. Ayran mesela; "Sen sıcaksın, ben ise soğuğum. Biz anlaşamayız," demişti. Bunun ardından susamlarının neredeyse hepsini kaybedecek kadar bir ayrılık daha yaşamıştı; üçgen peynir… Onun ayrılığı en kötüsüydü. Çünkü simidi hiç anlayamamış, onu tanımak bile istememişti! Sadece, "Ben yumuşağım ve hemen eriyiveriyorum ama sen sertsin," demişti. Oysaki o simidin içinin yumuşak olduğunu bile fark edememiş, onu hiç tanıyamamıştı.

    Şimdi ise yine onu göz hapsine alan başka birisi daha çıkmıştı karşısına; çay… Bakalım bu ne kadar dayanacaktı simide ve bu çay denilen ne kadar sürede gidecekti simidin yaşamından?

    Ama simidin bilmediği bir şey vardı. Çay ondan başkasına hiç bakmıyordu ve düşüncelerinde de simitten başkası yoktu. Ama çay kendinde simitle konuşacak cesareti de bir türlü bulamıyordu yine de pes etmeden bekledi, bekledi, bekledi…

    Çay beklerken, simit ise çayın inadının kırılmadığını aksine kendi inadının kırıldığını geçen her zamanla beraber görüyordu. Bu yüzden bir yerde artık simit dayanamadı ve sanki çaya daha önce hiç bakmamış gibi baktı. Oysaki simit çaya kaçamak kaçamak hep bakış atıyordu. Sadece çay ona bakmazken baktığı için, çay bunu bilmiyordu. Bu bakışlardan sonra soğumuş olan çay tekrar ısınmaya başladı ve simit bunu bir işaret gibi görüp çayla konuşmaya başladı. O an konuşmaya başladıktan sonra da hep birbiriyle konuştular ve hep konuşmaya devam edip bir daha da hiç susmadılar.

    İşte simit ve çayın ilişkisi böyle başladı ve böyle sürüp gidiyor. Onların bu ilişkisi insanlarınki gibi değiller ama yine de çok da farklı sayılmazlar.

ELENİUM - DAVID EDDINGS

 

Okuduğum Birkaç Kitap Sizlerle...

    Merhabalar...

    Bugün David Eddings’in Elenium adlı kitap serisiyle ilgili biraz konuşacağım.

    David Edding eserlerini okumaya geçen yıl başladım ve Belgariad ile Malloryon serilerini okudum. Yazarın dilini oldukça beğendim ve bu yüzden diğer serilerine de başlamam gerektiğine karar verdim. Bu yıl da üçlemeleri okuyacağım diye sahaflardan önce bir alışveriş yaptım ve çok hayal kırıklığına uğramadan kitaplara kavuştum.

    Böyle ufak bir bilgilendirmeden sonra gelelim Elenium'un ilk kitabı olan Elmas Taht'a... Başlangıç kitabı için güzeldi ama içine girdiğimiz dünya çok belirgin değildi. Umarım diğer kitaplara bırakmıştır bu belirginlikleri yazarımız. Çünkü yazarın daha önce okuduğum kitaplarına kıyasla dünyayı oturtmak için biraz zorlandım bu sefer açıkçası. Kafam biraz karıştı çeşitlilikten ama fantastik seven bir kişi olarak beni tatmin etti açıkçası. Kurgusu, macerası, olayları, olay örgüleri, entrikalar, siyaset, din vs. Yani her şey işin içinde vardı.

    Kitabın içeriğine bakarsak biraz; bir adet zehirlenmiş bir Kraliçe’miz var ve bunu bir din adamının yaptığı biliniyor ama öncelik Kraliçe’yi kurtarmak olduğu için seçilmiş birkaç kahraman bu arayışa girişiyor. Onları bu yoldan döndürmek isteyen birçok olay oluyor ve bunlarla da baş etmek zorunda kalıyorlar. Bu kitabın yüzeyde görünen ve hareketi sağlayan kısmı. Esas kurgu ve olay örgüsü alttan alttan gelişiyor gibi... ufaktan o da kendini hissettiriyor.

   Serinin ikinci kitabı; Yakut Şövalye… Bu kitapta da hala Kraliçe’nin hayatını kurtarma araştırması devam ediyor ama bu sefer bir şekilde Kraliçe’nin hayatını kurtaracak olan şeyi tam olarak öğreniyor kahramanlarımız. Şimdi ise onu bulmak ve elde etmek kalıyor geriye ve bu da demek oluyor ki yeni maceralar önümüzde bizi bekliyor.

    Kahramanlarımız amaçları için yola koyuldukları her seferinde onları yollarından döndüren kasıtlı veya kayıtsız birçok olay oluyor. Çok şanssızlar... Ama gerçekten aşırı şanssızlar! 😏

  

    Karakterler bu kitapta daha iyi oturdu ve her karakteri farklı farklı özelliklerinden dolayı ayrı bir sevdim. Ama karakterlerin isimlerini yazar bilerek mi bu kadar benzer seçmiş acaba? Hızlı okuyunca birbirine karıştırdım bazı karakterleri!

    Sonlara doğru bu kitap Yüzüklerin Efendisi’ni çokça anımsattı ve sonunda tahmin ettiğim bir karakterin gizemi çözüldü.

    Esas karışık olan kurgu da hala yavaş ilerliyor. Sanırım o olayın tümü son kitapta gerçekleşecek.

    Şimdilik biz Kraliçe’yi iyileştirecek olan şeyi bulduk ve Kraliçe’yi iyileştirmeye gidiyoruz.

    Bir de son olarak diğer kitaba göre daha esprili bir dil vardı. Çok güldüğüm yerleri oldu ve bu benim çok çok hoşuma gitti. Çünkü espriler gayet iyiydi. 😅

    Üçüncü kitap Safir Gül… Serinin son kitabına gelirsek eğer ufaktan... İlk olarak söylemeliyim ki, Kraliçemiz Ehlana’yı sonunda kurtardık. Ve iyi ki de kurtarmışız. Ehlana, okuduğum kurgu karakterler arasında en sevdiklerimden biri olabilir. Diplomasisi, güçlü oluşu, zekâsı ve bunların hepsini genç bir yaşta elde etmesi bakımdan övülecek bir karakter.

    Bu kitap, bir bitiş kitabı olarak bize her şeyi anlatarak bitirdi ve kitabın bir yerinden sonra David Eddings tarzını yine konuşturdu, yarattığı dünyayı mantık çerçevesinde bize anlattı. Yakut Yüzükler ve Safir Gül’ün esrarengizlerini açıkladı. Tabi ben size ne Safir Gül’den ne de Yakut Yüzükler’den bahsettim şu ana kadar. Bunları daha önce söylememe sebebim de bu konular ilk iki kitap için spoiler olabilir olması. O yüzden bu yazının geri kalanını bunu dikkate alarak okuyunuz.

    Şimdi gelelim ilk olarak Safir Gül’e… Bu yüzeysel olarak adı üstünde, safirden yapılmış olağanüstü güçlere sahip bir gül ve Kraliçe Ehlana’yı iyileştiren esas nesne. Kahramanlarımız ikinci kitapta bu nesneyi araştırmaya başladılar. Yakut Yüzükler ise, Safir Gül’ün gücünü açığa çıkarmakta kullanılıyor. Yani aslında Safir Gül tek başına bir şey yapamıyor. Onun içindeki gücü açığa çıkarabilmek için iki yüzüğe de ihtiyaç var. İşte bu kitapta hem Safir Gül’ün hem de Yakut Yüzükler’in tam olarak nasıl oluştuğunu, neden oluştuğunu, amacının ne olduğunu ve esas gücünün nereden kaynaklandığını öğrendik. Dolayısıyla da esas olayın patladığı ve çözüme kavuştuğu bir final kitabı okuduk.

    Yazının bundan sonrasında seri için genel bir yorum yapacağım. Karakterlerin hepsini ayrı ayrı sevdim. Hepsinin şahsına münhasır sevilecek tarafları vardı. Sparhawk ana kahraman ve tam olarak ana kahraman olmuş. Yani demek istediğim bir idealizm olarak kesinlikle var. İnsani özellik çok göremedim (duygular, hisler Sparhawk’ta çok belirgin değildi bence) ve o insanı özellikler daha çok yan karakterlere yansımış gibiydi.

    Zaman Çarkı... Neden zaman çarkı dedim bir anda?! Çünkü Zaman Çarkı’yla benzeyen tarafları vardı. Yazarın okuduğum diğer iki serisinde de bu benzerliği hissettim. “Demek ki Robert Jordan’da David Eddings’ten etkilenmiş,” dedim hatta kendi kendime. Eğer bu doğru bir tahminse, iyi ki de etkilenmiş…

    Sonuç olarak, güzel kitaplar okudum yine ve çok memnun kaldım. Şimdi bu serinin devamı olan Tamuli serisinin ilk kitabını okuyamaya başladım ve bu dünyayı henüz terk etmeye hazır hissedemiyorum kendimi...

    David Eddings’in tarzı da ayrı bir zevk veriyor. Okumayı sevdiğim yazarlardan oldu kendisi de…