-YAZSAM ROMAN OLUR 4-

 

 Simit ile çayın ilişkisinin nasıl başladığını anlat.

    "Simit ve çayın ilişkisinin nasıl başladığını anlat," diyorsun bana. Ama sen buna sadece bir ilişki dersen ben onların aralarındaki bağı sana tam anlamıyla anlatamam ki! Çünkü onların ilişkisi bizimki gibi değil. Aralarında ilişki var, aşk var ama onların bu bağlılıkları biz insanlardan çok farklı bir boyutta. Ama yine de ben seni kırmayacağım ve elimden geldiğince sana simit ve çayın birbirine olan bağlılıklarının başladığı anı anlatmaya çalışacağım.

     Aslında onların hikâyesi çok da farklı bir şekilde başlamaz. Öyle düşündüğün gibi destansı ya da efsanevi bir aşkları yoktur. Aslına bakarsan sıradan, platonik bir aşk hikâyesi olarak başlar.

    Tabi ki platonik olarak ilk vurulan taraf kanı sürekli kaynayan, ince belli, al yanaklı, al dudaklı çayımız oldu. Çay, simidi görür görmez ona o an tutuldu. Simidin o sert görünen ama aslında yumuşacık olan ruhunun hamuruna hayran olmuştu ve çayın gözü artık bir tek simidi görür olmuştu.

    Simit, çayın kendisine olan bu ilgisini bir zaman sonra fark etti, etmesine ama çaya karşı bu ilgiyi fark etmemiş gibi davrandı. Aslında simit kendi aklınca çayla dalga geçiyordu. Çünkü çayın kendisine olan ilgisinin bir zaman sonra biteceğine adı gibi emindi ve bu ilgi kaybının ne kadar sürede gerçekleşeceğini merak ediyordu. Çünkü daha önce yine onu göz hapsine alan niceleri, bir zaman sonra ondan bıkıp başkasına gitmişti. Ayran mesela; "Sen sıcaksın, ben ise soğuğum. Biz anlaşamayız," demişti. Bunun ardından susamlarının neredeyse hepsini kaybedecek kadar bir ayrılık daha yaşamıştı; üçgen peynir… Onun ayrılığı en kötüsüydü. Çünkü simidi hiç anlayamamış, onu tanımak bile istememişti! Sadece, "Ben yumuşağım ve hemen eriyiveriyorum ama sen sertsin," demişti. Oysaki o simidin içinin yumuşak olduğunu bile fark edememiş, onu hiç tanıyamamıştı.

    Şimdi ise yine onu göz hapsine alan başka birisi daha çıkmıştı karşısına; çay… Bakalım bu ne kadar dayanacaktı simide ve bu çay denilen ne kadar sürede gidecekti simidin yaşamından?

    Ama simidin bilmediği bir şey vardı. Çay ondan başkasına hiç bakmıyordu ve düşüncelerinde de simitten başkası yoktu. Ama çay kendinde simitle konuşacak cesareti de bir türlü bulamıyordu yine de pes etmeden bekledi, bekledi, bekledi…

    Çay beklerken, simit ise çayın inadının kırılmadığını aksine kendi inadının kırıldığını geçen her zamanla beraber görüyordu. Bu yüzden bir yerde artık simit dayanamadı ve sanki çaya daha önce hiç bakmamış gibi baktı. Oysaki simit çaya kaçamak kaçamak hep bakış atıyordu. Sadece çay ona bakmazken baktığı için, çay bunu bilmiyordu. Bu bakışlardan sonra soğumuş olan çay tekrar ısınmaya başladı ve simit bunu bir işaret gibi görüp çayla konuşmaya başladı. O an konuşmaya başladıktan sonra da hep birbiriyle konuştular ve hep konuşmaya devam edip bir daha da hiç susmadılar.

    İşte simit ve çayın ilişkisi böyle başladı ve böyle sürüp gidiyor. Onların bu ilişkisi insanlarınki gibi değiller ama yine de çok da farklı sayılmazlar.

ELENİUM - DAVID EDDINGS

 

Okuduğum Birkaç Kitap Sizlerle...

    Merhabalar...

    Bugün David Eddings’in Elenium adlı kitap serisiyle ilgili biraz konuşacağım.

    David Edding eserlerini okumaya geçen yıl başladım ve Belgariad ile Malloryon serilerini okudum. Yazarın dilini oldukça beğendim ve bu yüzden diğer serilerine de başlamam gerektiğine karar verdim. Bu yıl da üçlemeleri okuyacağım diye sahaflardan önce bir alışveriş yaptım ve çok hayal kırıklığına uğramadan kitaplara kavuştum.

    Böyle ufak bir bilgilendirmeden sonra gelelim Elenium'un ilk kitabı olan Elmas Taht'a... Başlangıç kitabı için güzeldi ama içine girdiğimiz dünya çok belirgin değildi. Umarım diğer kitaplara bırakmıştır bu belirginlikleri yazarımız. Çünkü yazarın daha önce okuduğum kitaplarına kıyasla dünyayı oturtmak için biraz zorlandım bu sefer açıkçası. Kafam biraz karıştı çeşitlilikten ama fantastik seven bir kişi olarak beni tatmin etti açıkçası. Kurgusu, macerası, olayları, olay örgüleri, entrikalar, siyaset, din vs. Yani her şey işin içinde vardı.

    Kitabın içeriğine bakarsak biraz; bir adet zehirlenmiş bir Kraliçe’miz var ve bunu bir din adamının yaptığı biliniyor ama öncelik Kraliçe’yi kurtarmak olduğu için seçilmiş birkaç kahraman bu arayışa girişiyor. Onları bu yoldan döndürmek isteyen birçok olay oluyor ve bunlarla da baş etmek zorunda kalıyorlar. Bu kitabın yüzeyde görünen ve hareketi sağlayan kısmı. Esas kurgu ve olay örgüsü alttan alttan gelişiyor gibi... ufaktan o da kendini hissettiriyor.

   Serinin ikinci kitabı; Yakut Şövalye… Bu kitapta da hala Kraliçe’nin hayatını kurtarma araştırması devam ediyor ama bu sefer bir şekilde Kraliçe’nin hayatını kurtaracak olan şeyi tam olarak öğreniyor kahramanlarımız. Şimdi ise onu bulmak ve elde etmek kalıyor geriye ve bu da demek oluyor ki yeni maceralar önümüzde bizi bekliyor.

    Kahramanlarımız amaçları için yola koyuldukları her seferinde onları yollarından döndüren kasıtlı veya kayıtsız birçok olay oluyor. Çok şanssızlar... Ama gerçekten aşırı şanssızlar! 😏

  

    Karakterler bu kitapta daha iyi oturdu ve her karakteri farklı farklı özelliklerinden dolayı ayrı bir sevdim. Ama karakterlerin isimlerini yazar bilerek mi bu kadar benzer seçmiş acaba? Hızlı okuyunca birbirine karıştırdım bazı karakterleri!

    Sonlara doğru bu kitap Yüzüklerin Efendisi’ni çokça anımsattı ve sonunda tahmin ettiğim bir karakterin gizemi çözüldü.

    Esas karışık olan kurgu da hala yavaş ilerliyor. Sanırım o olayın tümü son kitapta gerçekleşecek.

    Şimdilik biz Kraliçe’yi iyileştirecek olan şeyi bulduk ve Kraliçe’yi iyileştirmeye gidiyoruz.

    Bir de son olarak diğer kitaba göre daha esprili bir dil vardı. Çok güldüğüm yerleri oldu ve bu benim çok çok hoşuma gitti. Çünkü espriler gayet iyiydi. 😅

    Üçüncü kitap Safir Gül… Serinin son kitabına gelirsek eğer ufaktan... İlk olarak söylemeliyim ki, Kraliçemiz Ehlana’yı sonunda kurtardık. Ve iyi ki de kurtarmışız. Ehlana, okuduğum kurgu karakterler arasında en sevdiklerimden biri olabilir. Diplomasisi, güçlü oluşu, zekâsı ve bunların hepsini genç bir yaşta elde etmesi bakımdan övülecek bir karakter.

    Bu kitap, bir bitiş kitabı olarak bize her şeyi anlatarak bitirdi ve kitabın bir yerinden sonra David Eddings tarzını yine konuşturdu, yarattığı dünyayı mantık çerçevesinde bize anlattı. Yakut Yüzükler ve Safir Gül’ün esrarengizlerini açıkladı. Tabi ben size ne Safir Gül’den ne de Yakut Yüzükler’den bahsettim şu ana kadar. Bunları daha önce söylememe sebebim de bu konular ilk iki kitap için spoiler olabilir olması. O yüzden bu yazının geri kalanını bunu dikkate alarak okuyunuz.

    Şimdi gelelim ilk olarak Safir Gül’e… Bu yüzeysel olarak adı üstünde, safirden yapılmış olağanüstü güçlere sahip bir gül ve Kraliçe Ehlana’yı iyileştiren esas nesne. Kahramanlarımız ikinci kitapta bu nesneyi araştırmaya başladılar. Yakut Yüzükler ise, Safir Gül’ün gücünü açığa çıkarmakta kullanılıyor. Yani aslında Safir Gül tek başına bir şey yapamıyor. Onun içindeki gücü açığa çıkarabilmek için iki yüzüğe de ihtiyaç var. İşte bu kitapta hem Safir Gül’ün hem de Yakut Yüzükler’in tam olarak nasıl oluştuğunu, neden oluştuğunu, amacının ne olduğunu ve esas gücünün nereden kaynaklandığını öğrendik. Dolayısıyla da esas olayın patladığı ve çözüme kavuştuğu bir final kitabı okuduk.

    Yazının bundan sonrasında seri için genel bir yorum yapacağım. Karakterlerin hepsini ayrı ayrı sevdim. Hepsinin şahsına münhasır sevilecek tarafları vardı. Sparhawk ana kahraman ve tam olarak ana kahraman olmuş. Yani demek istediğim bir idealizm olarak kesinlikle var. İnsani özellik çok göremedim (duygular, hisler Sparhawk’ta çok belirgin değildi bence) ve o insanı özellikler daha çok yan karakterlere yansımış gibiydi.

    Zaman Çarkı... Neden zaman çarkı dedim bir anda?! Çünkü Zaman Çarkı’yla benzeyen tarafları vardı. Yazarın okuduğum diğer iki serisinde de bu benzerliği hissettim. “Demek ki Robert Jordan’da David Eddings’ten etkilenmiş,” dedim hatta kendi kendime. Eğer bu doğru bir tahminse, iyi ki de etkilenmiş…

    Sonuç olarak, güzel kitaplar okudum yine ve çok memnun kaldım. Şimdi bu serinin devamı olan Tamuli serisinin ilk kitabını okuyamaya başladım ve bu dünyayı henüz terk etmeye hazır hissedemiyorum kendimi...

    David Eddings’in tarzı da ayrı bir zevk veriyor. Okumayı sevdiğim yazarlardan oldu kendisi de…