BİRBİRİNDEN FARKLI SEÇTİĞİM YEDİ KİTAPTAN ALINTILARI OKUMAK İSTERSENİZ, HOŞGELDİNİZ BU YAZIMA

YİNE SIKINTILAR BAŞ GÖSTERDİ

Merhabalar Cancağızlarım,

Aslında bugün sizinle ne konuşacağım hakkında hiç bir fikrim yok. Önceden bir konu belirlemeden geldim bu sefer karşınıza. Daha doğrusu bu sefer her hangi bir konuda karar veremedim. Ama bu yazmama engel olamadı çünkü cuma günlerini de yeni yayın günü yapmıştım ve biliyorsunuz ki bu işi bir düzene oturtmaya çalışıyorum. O yüzden, "Hadi, bu günü es geçelim," diye bir şey yapmıyorum.

Aslına bakarsanız bugün için bir çok konu başlığım vardı elimde ama içlerinden birini beğenip de seçemedim. Mesela sizinle Yunun Mitolojisi'yle ilgili bilgiler paylaşmayı düşündüm ve bu konunun hakim olduğu Percy Jackson ve Olimposlular adlı kitap serisinden bahsetmeyi de düşündüm. Ya da bu aralar okuduğum kitaptan, izlediğim dizi ve filmlerden de bahsetmeyi düşündüm. Ayrıca size bu aralar yaptığım çizimlerden bahsetmeyi bile düşündüm. Tabi bir de kitaplık düzenim vardı, bu konular arasında...Ama gördüğünüz gibi hiç biri tam anlamıyla içime sinmedi ve böylelikle de bugün doğaçlama takılmaya karar verdim. Yani yazımızın devamı, sırada gelecek olan kelimelere ve onların oluşturacağı cümlelere bağlı olacak. Ama düşünün bir; ya devamı gelmezse bu kelimelerin ya ben bir yerde takılıp kalırsam, nice olur sonumuz?
Korkmayın hemen canlar, ben kolay kolay yazacak bir şey bulamayan bir tip değilimdir. Ama bunun yanında da çok boş konuşup delirttiğim nice insanlar da vardır. Sizlere de bu işkenceyi yapmamak için boş konuşma taraftarı değilim bugün. O yüzden umarım yazarken aklıma güzel bir konu gelirde hemen o konuda sohbete başlayabiliriz.

KİTAP ALINTILARI

Bir ara çay demlemeye gitmiştim ve işte o arada bugün sizle ne paylaşacağımı buldum. Hazır mısınız? Bugün sizle daha önce okumuş olduğum bir kaç kitaptan alıntı paylaşmak istedim.
Alıntı paylaşacağım bu kitapları türlerine göre rastgele seçtim. Bu kitapların arasında biri Rus, biri İngiliz olmak üzere iki adet klasik var. Bir tane on ve üstü yaşlar için olan bir serinin ilk kitabı var. Bunun yanında iki tane Türk yazarın kaleme aldığı kitaplar var. Bunlardan hariç iki tane polisiye olacak ama bu iki kitaptan birisine henüz karar veremedim. Ona da yazarken karar vereceğim artık. O zaman lafı daha fazla uzatmadan ilk kitabımızla başlayalım mı, ne dersiniz?

İKNA - JANE AUSTEN

Jane AUSTEN

Jane Austen benim en sevdiğim klasik yazarlardan birisidir. Kendisine hayranlığım aşırı bir seviyededir, diyebilirim. İkna kitabı ise, Gurur ve Önyargı'dan sonra en sevdiğim ikinci kitabı sayılabilir. Yüzbaşı Wentworth'u sevmeyen olamaz diye düşünüyorum, tabi ki Anne'i de... Alıntılara geçmeden önce son bir şey daha diyeceğim; o da bu kitapta çok fazla alıntı  (yirmi bir) beğendiğim için hepsini değil de, aralarından seçtiklerimi sizinle paylaşacağım. O zaman buyrun alıntıların keyfini çıkarın...

• Anne, yüzünün kızaracağı yaşları geride bıraktığını umuyordu ama heyecanlanma yaşını kesinlikle geride bırakmamıştı.
• Birbirleriyle hiç sohbet etmediler, aralarında en sıradan nezaketin gerektirdiğinin ötesinde bir konuşma geçmedi. Bir zamanlar birbirlerinin her şeyiydiler! Şimdiyse hiçbir şeyi! Eskiden olsa, şu anda Uppercross'taki salonu dolduran bu kalabalık topluluğun içinde, birbirleriyle konuşmadan duramayanlar onlar olurdu. Başka kimselerde onlarınki kadar temiz iki kalp, bu kadar benzer zevkler, bu denli uyumlu duygular, bu kadar sevilen çehreler olamazdı, belki yalnızca birbirlerine çok bağlı ve mutlu görünen Amiral ile Mrs. Croft'un dışında. (Anne evli çiftler arasında bile istisna sayabileceği kimseyi göremiyordu.) Şimdiyse iki yabancı gibiydiler, hayır, bu yabancı olmaktan da beterdi, çünkü asla yeniden tanışamazlardı. Sonsuza dek sürecek bir yabancılıktı bu.
•  "İki kişinin farklı seçimlerinden biri, diğerinden daha iyi olmayabilir ama hepimiz kendi seçimlerimizin daha doğru olduklarını düşünürüz..."
• Dürüst, açık yürekli ve ateşli kişilik yapısına her şeyden çok değer veriyordu. İçtenlik ve coşku onu hala büyülüyordu. Arada sırada düşüncesizce bir şey yapan ya da söyleyen birine soğukkanlılığını hiç kaybetmeyen, dili hiç sürçmeyen birinden çok daha fazla güvenebileceğine inanıyordu.
• Genç kadın bu beklenmedik karşılaşmanın uyandırdığı bütün güçlü, köreltici, sersemletici ilk duyguları yaşayıp atlatmıştı. Yine de, hala bır duygu fırtınası yaşıyordu! Heyecan, acı, haz, sevinmekle acı çekmek arası bir şeyler.
• Anne, genç adamın son sözlerini söylerkenki heyecanlı ses tonuna ve salondaki aralıksız gürültüye, neredeyse hiç durmadan çarpan kapıya, içeriye girenlerin çıkardığı dinmeyen uğultuya rağmen onun söylediği her kelimeyi duymuş, şaşırmış, memnun olmuş, kafası karışmış, solukları hızlanmaya başlamıştı, bir duygu karmaşası içindeydi.
• "Doğrusu böyle dolaylı bir yoldan öğrendiklerimizin doğru olmalarını beklememeliyiz. Gerçekler ve haberler ağızdan ağıza yayılırken birinin aptallığı, öbürünün bilgisizliği yüzünden yanlış anlaşılır, sonunda da geriye doğrulardan pek eser kalmaz."
•  "Daha fazla sessiz kalamam. Şu anda elimde olan imkanı kullanarak sizinle konuşmam gerek. Ruhumu delip geçiyorsunuz. Bir yanım acı çekiyor, öbür yarımsa umut dolu. Bana çok geç kalmadığımı, böylesine değerli duyguların sonsuza dek yitip gitmediklerini söyleyin. Sekiz buçuk yıl önce adeta paramparça ettiğiniz günlerden çok daha fazla sizin olan kalbimle kendimi yine size sunuyorum. Erkeklerin kadınlardan daha çabuk unuttuklarını, onların aşklarının daha çabuk söndüğünü söylemeyin sakın. Sizden başka kimseyi sevmedim ben. Haksızlık etmiş olabilirim, zayıflık gösterdim, güceniktim ama hiçbir zaman vefasız olmadım. Bath'e yalnızca sizin için geldim. Yalnız sizi düşünüyor, yalnız sizin için planlar yapıyorum. Bunu görmüyor musunuz? Arzularımı hissetmemiş olabilir misiniz? Sizin benimkileri anladığınızı düşündüğüm gibi ben sizin duygularınızı anlamış olsaydım bu on günü bile beklemezdim.
• Mutluluğu ruhunun güzelliğinden kaynaklanıyordu, tıpkı arkadaşı Anne'in mutluluğunun yüreğindeki sevgiden kaynaklandığı gibi. Anne, şevkat ve sevginin simgesiydi, Yüzbaşı Wentworth'ten de hak ettiği sevgi ve şefkati görüyordu.

İkna - Jane Austen

KABUK ADAM - ASLI ERDOĞAN

Aslı ERDOĞAN

Bu kitap, benim Aslı Erdoğan'ın okuduğum ilk kitabıydı. Diline alışmak başta biraz zorladı ama alıştıkça kitaptan aldığım zevk artmaya başladı. Alıntılardan da belli zaten, toplamda on dört tane alıntı var ve bir önceki kitapta olduğu gibi bu alıntılardan da hepsini değil, aralarından seçtiğim bir kaç tane alıntıyı sizinle paylaşacağım. O zaman alıntılar gelsin...

• Tropiklerde, o gözden ırak adada öğrendim ki, cennetle cehennem iç içedir, ancak bir katil bir peygamber olabilir ve insan bir başkasına, aynı karabüyü ayinlerindeki gibi, dönüşebilir, çünkü insanın tam zıddı gene kendisidir.
• "Ama," dedi birdenbire, "bir kitabın kapağına bakarak içindekileri anlayamazsın."
• "Bir insanı da sadece yüzüne bakarak anlayamadığın gibi."
• Zekamı kanıtlamak için söylediğim nice laf gibi gereksiz ve boştu, ruhun kendisinden gelmediği için de yapaydı.
• Hayatı boyunca paradan başka bir şeyi yüceltmemiş, bir yere, insana ya da ideale bağlanmamış kayıp ruhlardan biriydi.
• Yalnızlığa öyle alışmıştım ki bir başkasının ilgisini ancak bir tehdit olarak algılayabiliyorum. Yabani bir hayvanın insan karşısında tedirginliğine benzeyen bir duyguydu bu. İçimdeki ceset uyandırılmaktan korkuyordu.
• Akılcı, mantıklı yaklaşımlardan, ucuz sevgi sözcükleri kadar iğrenirim; yeryüzü, zekalarından başka bir şeyi olmayan insanlarla yeterince dolu zaten.
• "...Umutsuzluk değil seninki, sadece bıkkınlık. Yaşayan herkesin umudu vardır."
• Yalnızca kötülüğün en dibine inenler, erdemin doruklarına varabilirler.

• Hayatın bizlere verip verebileceği tek ödül, tek armağan, sevgi dolu bir insandır ve biz böyle bir insanı ilk fırsatta katlederiz. Sonra da ömür boyu, bu asla bağışlanmayan günahın lanetini sırtımızda taşırız.

  

  Kabuk Adam - Aslı Erdoğan

İNSAN NE İLE YAŞAR? - LEV NİKOLAYEVİÇ TOLSTOY

Lev Nikolayeviç TOLSTOY

İşte bana çok şey katan bir kitap daha... Bu kitap gerçekten hayat felsefem üzerine yazılmış bir kitao gibiydi adeta. Yani hayat felsefem bir kitap olsaydı, işte bu kitap olurdu diyorum. O zaman gelin bakalım, alıntılarımıza...

• Sevgi Tanrı'dandır, içinde sevgi olan herkes Tanrı'dan doğmuştur ve Tanrı'yı bilir.

İçinde sevgi olmayan kişi Tanrı'yı tanımıyor demektir. Çünkü Tanrı sevgidir.
Tanrı'yı görebilmiş kimse yoktur, ancak biz birbirimizi sevdiğimiz sürece Tanrı içimizdedir.
Tanrı sevgidir, severek yaşayan Tanrı'yı yaşıyor demektir, Tanrı da onun içinde yaşar.
Tanrı'yı sevdiğini söyleyip kendi kardeşinden nefret eden varsa; o bir yalancıdır. Görüp tanıdığı kardeşini sevemeyen, göremediği Tanrı'yı hiç sevemez.

• İnsan kendini kolladığı için değil, içinde sevgi olduğu için hayatta kalır.
• "İnsan sadece kendi hayatı için endişe eder, bunun için yaşar sanırdım. Oysa yaşamasına sebep olan tek şey aslında sevgiymiş. İçinde sevgi olan insan, aslında içinde Tanrı'yı taşıyor demekmiş. Çünkü aslında Tanrı sevginin ta kendisiymiş..."
• "...Tanrı herkesin ihtiyacını verir. Biri size kötü sözler söylüyorsa, üzülmeyin, doğru yolu gösterin onlara. Kavga ettiniz, günah işlediniz, herkes yapabilir. Ama haydi, af dileyin birbirinizden, öfkenize yenilmeyin."
• Başkalarının hatalarını görüyor fakat kendi büyük hatalarını göremiyorsun. "Kötülük yapan o!" diyorsun. Eğer kötülüğü yapan yalnız o olsaydı, ortada kötülük falan kalmazdı. İnsanlar arasında kötülük tek bir kişinin başının altından mı çıkar sanıyorsun. Her ikiniz de suçlusunuz. Tek kötü o olsaydı, sen de iyi biri olsaydın bütün bunlar olur muydu?
• Kalbine bir sor, böyle yaşanır mı hiç? Sen ona bir küfret o sana iki, o sana bir yumruk atsın sen ona iki yumruk. Böyle hayat mı olur?
• Ona birisi kötülük etse bile, intikam almaya değil affetmeye, durumu iyileştirmeye çalışır; birisi ona kötü sözler söylese, öfkelenip karşılığını vermez, karşısındaki adama durumun çirkinliğini anlatırdı.
• "Dünyada barış olmalı, insanda da iyi niyet..."

  

  İnsan Ne İle Yaşar? - Lev Nikolayeviç Tolstoy

BİR FİLİZ VARDI - ORHAN KEMAL

Orhan KEMAL

Bu kitap hakkında aslında söylenecek çok şeyim var ve size kısa bir özet de geçemem. Ama kesinlikle söylemeden geçemeyeceğim şey; Orhan Kemal hayranı olduğumdur. Bunu söylemeden duramazdım ve ayrıca bu kitapla ilgili söyleyeceklerimi merak edenler bu bağlantıya tıklayarak intagram hesabımda bu kitap hakkında yazdıklarımı okuyabilirler. Bu açıklamalardan sonra, alıntılar...

• "Bir kızı, kadını hiç kimse zorla baştan çıkaramaz. Yeter ki kendi fiilinden olmasın. Kancık köpek, kuruğunu sallamazsa erkek köpek ardından gitmez anladın mı?"
• Onun sevebileceği insan. Ne para, ne hususi araba, ne apartman... Onun sevebileceği, nedenini bilmeden sevdirsindi kendini Filiz'e. Ensesine yıkılı kasketini sever, yenleri patlak postallarını sever, başkaldıran, dikilen, laf yemeyen hallerini seçerdi.
• "Gerçekçilik, içinde yaşadığın topluma yer yer ayna tutmaktan ibaret değil ki. Asıl gerçekçilik, asıl yurtseverlik, içinde yaşadığın toplumun bozuk düzenini görmek, bozukluğun nereden geldiğine akıl erdirmek, sonra da bu bozuklukları ortadan kaldırmaya çalışmak. Yurtseverlik, yurdunun insanlarını sevmek yani, insan gibi yaşamalarını sağlamaya çalışmak, buna engel olanlarla savaşmak..."

  

  Bir Filiz Vardı - Orhan Kemal

KARANLIK GÖLGELER EVİ - ROBERT LİPARULO

Robert LİPARULO

Bu kitap Hayalevi Kralları kitap serisinin ilk kitabı ve bu kitapla ilgili açıklamayı da yine bu bağlantıya tıklayarak instagram hesabımdan okuyabilirsiniz. O yüzden fazla açıklamaya girmeden alıntılara başlıyorum.

• "Fazla endişeleniyorsun. Sadece garip bir şey olacak mı, diye gözünü açık tut. Hayal gücünün senin önüne geçmesine izin verme."
• Ayağa kalkıp tekrar koşmaya başladı. Utanılacak bir şey yoktu bunda. Hayatta kalmak için oradaydı; Sezar'ı veya bu barbarca oyunu ve hatta kendisini bile onurlandırmak için değil. Çarpışmayı ve silah kullanmayı tam anlamıyla ayaküstü öğrenmekte olduğundan, sıvışmak bir korkaklık göstergesi değil bir stratejiydi.
• Kıl payı kurtuluşlar, yaklaşmakta olan ölümün korkusu ve fırsat yetersizlikleri de savaşçıları yere indirebilecek önemli faktörlerdi.
• Ne yapılması gerektiğini biliyordu. Sadece bunu yapması için gereken -zihinsel ve fiziki- güce sahip değildi. Sevdiğiniz birini her an patlayabilecek yanan bir arabanın altında sıkışmış görmek gibiydi. Adrenalinin sebep olduğu insanüstü güçlerle ilgili hikayeleri herkes duymuştu; ama gerçekte şu vardı ki insan kasları iki ton sac metalle baş edemezdi.
• Sevdikleriniz ölür. Hayatın gerçeğidir bu.
• Tabiatta yolunu kaybeden insanlar da böyle hissediyor olmalıydılar. İçinizdeki enerjiyi son damlasına kadar kullandıktan sonra bile tam olarak nerede her şeye rağmen devam edecek gücü topluyordunuz? Yenilgiyi ne zaman kabul edip kendinizi ölüme bırakıyordunuz?
• Başka bir gün savaşmak için sağ kalmak deyimi bugün savaşa devam etmezseniz ölecek olan sevdiklerinizi hiç hesaba katmadan söylenmiş olmalıydı.

  

  Karanlık Gölgeler Evi - Robert Liparulo

BATAKLIK KRALI'NIN KIZI - KAREN DİONNE

Karen DİONNE

Hikayesi ve dili değişik olan kitaplardandı. İlk olarak kitabın konusunu anlatayım. Yıllar önce bir genç kızı kaçırıp onunla beraber bir aile kuran bir adam var. Bu adamın, tutsak ettiği bu genç kızdan yıllar içinde bir kızı oluyor ve beraber bir bataklıktaki kulübede, tıpkı bir aile gibi yaşıyorlar. Ama yıllar sonra bataklıkta büyüyen bu küçük kızın kendi ailesi ve çockları oluyor. İşte tam bu zamanlar, yıllar önce annesini kaçırmaktan tutuklanan babası hapisten kaçıyor ve kızının peşine düşüyor. Tabi ki kızı da bu durumu öğrenir öğrenmez ondan bir adım önde olmak için, o da babasının peşine düşüyor. Kitabın kabaca konusu bu şekilde. Ayrıca bir de kitabın dili şu ana kadar okuduğum kitaplardan biraz farklıydı. Bu da zaman kullanımından kaynaklanıyordu. Biliyorsunuz kitaplarda genelde görünen geçmiş zaman kullanılır ama bu kitapta şimdiki zaman kullanılıyordu. Bu da kitaba garip bir etki vermiş. Okurken ilk başlarda biraz yadırgamıştım ama sonralarda alışınca hoşuma gitmeye başladı. Ooooo, bu kitap hakkında bayağı bir konuşmuşuz. Daha fazla konuşmadan bence alıntılara geçelim...

• İyi bir hayattı, artık iyi bir hayat olmayana kadar.
• Başardığım şeyin büyüklüğü gerçekten ayaklarımın yerden kesilmesini sağlamıştı. Korkuyordum ama korkum yapmak istediğim şeyi yapmamı engellememişti.
• Babamın en sevdiği sözlerden biri, "Ancak en son ağaç öldükten, en son ırmak zehirlendikten ve en son balık tutulduktan sonra insanoğlu para yiyemeyeceğinin ayrımına varacak," idi. "Dünya bize atalarımızdan miras kalmadı, biz dünyayı çocuklarımızdan ödünç aldık," derdi bir de. Hep bunların onun özgün sözleri olduğunu sanırdım ama artık bunların Kuzey Amerika yerlileri tarafından söylenmiş ünlü atasözleri olduğunu biliyorum.
• Ne var ki sonuç beklediği gibi olmasa da, insan aldığı kararların sorumluluğunu taşımak zorunda.
• Kötü şeyler hep olur. Uçaklar düşer, insanlar sellerde, depremlerde ve kasırgalarda yaşamlarını yitirir. Kar motosikletleri  yollarını kaybeder. Köpekler vurulur. Ve genç kızlar kaçırılır.

  

  Bataklık Kralı'nın Kızı - Karen Dionne

DERSİMİZ CİNAYET - AGATHA CHRİSTİE

Agatha CHRİSTİE

Evet, son ve sonradan karar verdiğim polisiye kitaba geldi sıra. Bu kitapla ilgili yorumumu da yine buraya bıraktığım bu bağlantıdan instagram adresime gidip okuyabilirsiniz. Lafı uzatmadan buyrun alıntılar...

• "Bazı kanlı katillerin melek gibi yüzleri olur. Masum bir yüz ve kötü bir şekilde gelişmiş gri hücreler."
• "Çok doğru. Ama seven bir kadın kali birçok darbeyi affeder..."
• "Size görebir kadın fare görünce iskemlenin  üzerine sıçrayarak avaz avaz bağırmalıdır. Öyle değil mi? Modası geçmiş düşünceler bunlar! Haydi, ne olur?"
• "Ben çocuk değilim, mösyö. Cesaretle davranır ve gerçekleri de olduğu gibi kabul ederim..."
• "...Bir kadın kimin için yalan söyler? Bazen kendisi için. Çoğu zaman sevdiği biri uğruna. Ve her zaman çocukları için..."

  

  Dersimiz Cinayet - Agatha Christie

"BİTSİN ARTIK !" DEDİĞİNİZİ DUYAR GİBİYİM

Tamam, haklısınız. Bence de bitirelim artık. Yeterince uzun bir yazı oldu bu da... O yüzden bu bitiş konuşmasını da fazla uzatmadan kısacık geçiyorum. Ama son bir şey söyleyeyim. Bu kitap alıntıları fikri hoşunuza gittiyse yorum atın ki, ayda bir böyle bir yazı hazırlayayım. Hoşunuza gitmediyse de yorum atın, o zaman da bir daha böyle bir yazı hazırlamayayım. 😉
Bir daha ki sefere görüşmek üzere millet... Kendinize ve sevdiklerinize çok iyi bakın. Seviliyorsunuz.

😘😘😘

AMATÖR YAZARDAN HİKAYELER -1-

HİKAYE Mİ VARMIŞ BUGÜN?

Merhabalar Canlar..

Sendromlu bir pazartesi günü daha bitti gibi ha? Peki bugününüz gerçekten sendromlu muydu? Yoksa; "Aman! Alıştık artık," modunda mıydı? Haydi cevapları bir görelim bakalım. Ama yine de bu cevaplarla pek işimiz yok artık, ne de olsa bugünü de atlattık geçti ve ne var biliyor musunuz? Bugünü sizin için daha da iyi yapmaya çalışacağım ve bu yüzden bugün sizinle yazdığım romantik bir hikayeyi paylaşacağım. Aslında yazdığım değil, yazacağım bir hikaye olacak. Çünkü direkt bugünün konusu altında bu yazıda yazacağım hikayeyi... O yüzden sizi daha fazla bekletmeden geçelim mi hikayemize..

ÇAYIMIN ŞEKERİ

En son ne zaman bu kadar heyecanlandım? Hatırlamıyorum. Bugün öğleden beri kafamı yokluyorum ama yok. Belki de erkek arkadaşlarım haklıdırlar; hayatımızda en çok  ve en uzun heyecanı sevdiğimiz kadına evlilik teklifi yapacağımız gün yaşıyoruzdur. Sanırım siz de olayı anladınız. Ben bugün sevdiğim kadına evlilik teklifi edeceğim ve bunun için dünden beri düşünüp hazırlıklar yapıyorum. İyi ki yanımda Bilge var da bana her konuda yardımcı oluyor. O olmasaydı, ne yapardım? Hiç bilmiyorum. Sonuçta bu kız liseden beri hayatımda ve o andan itibaren hep yanımdaydı. Nerden baksam bu da on yılı aşkın bir süre demek oluyor ve benim bu heyecanlı günümde de beni yalnız bırakmadı.

Akşamüzeri sevgilime evlilik teklifi edeceğim yere varır varmaz, Bilge'nin çoktan oraya geldiğini gördüm ve neredeyse bütün her şeyi hazırlamıştı bile.
"Ah! Sonunda gelebildin şaşkın damat."
"Daha dur be kızım. Henüz damat olmadık."
"Ama bu geceden sonra olacaksın!"
"Umarım..."
"Ne o? Yoksa kabul etmeyeceğini mi düşünüyorsun?"
"Öyle bir ihtimal de söz konusu değil mi? Ya kabul etmezse, Bilge? Ben ne yaparım o zaman?"
"Çok fazla düşünüyorsun. Takılma bu kadar. Kabul etmezse, benimle evlenirsin olur biter. Seni ortada bırakmayız, arkadaşım."
"Hahahaha, çok komiksin bugün. Neyse bunu boşver de şimdi, neler yaptın? Hazırlıklar tamam mı? Anlatsana haydi!"

Bilge, benden yarım saat önce falan dün akşam arayıp durumu anlattığım restoranda gelmişti ve gelir gelmez de her şeyi ayarlamaya başlamıştı. Evlilik teklifini, deniz kıyısında masaları olan bir restoranda yapacaktım çünkü Sevgi buraya bayılır. Onun en çok sevdiği masayı -tam denizin kıyında olan ve ayaklarınıza suyun değdiği masa- ayarladım. Masanın süslemesi için de garsonlara Bilge yardımcı olmuş ve şu an masamız mumlarla dolu. Güneş batınca da ışıl ışıl olacak. Ayrıca Bilge bana bir kıyak daha geçmiş ve restorandın bugün gelen bütün müşterileri iç tarafa almaları için ikna etmiş. Yani sahilde sadece Sevgi ve ben olacağız. Bu hazırlıklardan hariç bir de akşam için çalmalarını istediğim müziği de ayarlamışlar. Ne zaman çalacaklarını onlara ben çaktırmadan yapacağım bir el hareketiyle haber vereceğim.

"Nasıl Bilge? Müzik seçimi iyi mi?"
"Ben romantik biri değilim. Bu soruyu bana mı soruyorsun?"
"Evet. Hadi söyle!"
"Güzel. Ben sevdim. Bu ortama uygun bir şarkı ve ayrıca sözleri de anlamlı... Sadece bu şarkıyla beraber dans etmelisiniz ve ayrıca şarkıya sen de eşlik et, tamam mı? Bu daha güzel olur."
"Tamamdır. Bütün tavsiyelerini tutacağım."
"Bu arada yüzük nerede? Bir bakayım, görmek istiyorum onu."
"Dur bir dakika, cebimde çıkarayım. İşte al."
"Ne yani tektaş mı aldın?"
"Ne almam gerekiyordu ki?"
"Tamam neyse. Ben daha çok tamtur seviyorum da, o yüzden dedim. Ama Sevgi beğenir, seçimin güzel olmuş."
"Merak etme onu ben de düşündüm ama evlilik yüzüğü olarak tamtur almaya karar verdim. Böylelikle hem tektaşı olacak hem de tamtur pırlanta yüzüğü... Nasıl fikir?"
"Harika! Seni düşünceli adam, seni... İkiniz de çok şanslısınız."
"Yapma ama böyle Bilge. Sen de kafana uyan, seveceğin birisini illa ki bulacaksın."
"Sanmıyorum. Beni ilerde kedilerimle beraber yaşlanacağım bir hayat bekliyor. Belki münzevi birisi bile olurum."
"Ya da?"
"Ya da, ne?"
"Biz evlenince bizim yanımıza taşınırsın. Evimizin bir odasını sana veririz. Hep beraber yaşarız, ne olacak ki?"
"Siz bir evlenin de bakalım."

Biz böyle sohbet ederken Sevgi'nin gelmesine de az bir zaman kalmıştı artık. Tam ben kıyafetim için Bilge'den fikir alacakken bir adam Bilge'ye yaklaştı ve ona selam verdi. Ama bizim kız bu adamı tanımışa pek benzemiyordu bile.

"Merhaba, sen Bilge'sin değil mi?"
"Evet. Ama sizi tanıyamadım. Tanışıyor muyuz?"
"Evet. Bir hafta önce bir arkadaşın doğum gününde karşılaşmıştık. Sohbet etmiştik biraz. Hatırladınız mı?"
"Tamam, evet, şimdi hatırladım. Kerim'di, değil mi?"
"Evet. Nasılsın? O günden sonra bir daha senden haber alamadım."
"İyiyim. Teşekkür ederim. Bu aralar biraz yoğunum. İşler güçler, anlıyorsun ya?"
"Anlıyorum. Belki daha sonra yine karşılaşırız. Belki beraber yemek falan yeriz, ne dersin?"
"Olabilir. Neden olmasın?"
"O zaman daha sonra görüşürüz diyelim mi?"
"Tamamdır. Görüşürüz..."

Bilge ve adını sonradan öğrendiğim Kerim denen adamın bu ufak konuşmalarına durduğum yerden kulak kabartmıştım. Çünkü Bilge'nin tanımadığı bir adamla konuşması çok ender bir durumdu. Bu yüzden de onların bu karşılıklı konuşmaları dikkatimi çekmişti. Ama konuşma biter bitmez, Bilge adamı unutup benim yanıma geldi. Ben de daha fazla dayanamadan, olayı tam olarak anlamak için Bilge'ye sordum.
"O kimdi? Nerden tanışıyorsunuz?"
"O mu? Biraz önce konuştuğum kişi mi? O geçen gün, Naz'ın doğum günü partisinde tanıştığım birisi."
"Senden hoşlanmışa benziyor."
"Ama ben ondan hoşlanmadım."
"Bu adamın nesi var, Bilge? Gözünün üstünde kaşı mı var?"
"Evet. Doğru tahmin, bütün ödüller Serdar'a... Doğru bildin arkadaşım."
"İşi espriye vurdurup benden öyle kolay kaçamazsın. Bu adamın nesi vardı? Söyle bakalım..."
"Boş ver şimdi onu. Bugün, senin günün... Bugün benden konuşmayacağız. Bak birazdan Sevgi gelecek zaten."
"Sevgi'nin gelmesine daha var ve bugün benim günüm de olsa, sana ayıramayacağım hiç bir anımın olmadığını biliyorsun. O yüzden fazla uzatma da dökül bir an önce. Yoksa benden kurtulamazsın. Bak sırf bu yüzden teklifi iptal ederim, o kadar uğraştığın teklifi!"
"Tamam peki...Hoşlanmadım çünkü onunla hiç bir ortak noktamız yok. Kıyafetini görmedin mi? Takım elbise giymiş, sanki düğüne gidiyor. Bir de bana bak bir kot pantolon, parmak arası bir terlik ve bir beden büyük bir tişört... Anladın mı? İkimizi yan yana görünce bile, birbirimizden farklı olduğumuzu anlıyorsun."
"Hey, takım elbise giyenleri yargılama! Bak ben de bugün takım elbise giymeyi düşündüm."
"Sakın! Nerde kıyafetlerin? Hemen bir bakayım."
"Restoranın bana ayırdığı şu küçük odada gel."

"Olmaz, olmaz, olmaz. Bunlar olmaz, Serdar! Takım elbise ve papyon mu? Cidden mi? Hayır, bu resmi bir tören değil. Bu kadar abartma ve ayrıca bu ortama bu kıyafetler olmaz. Ne yani ayağına deniz suları çarparken o masada kumaş pantolonla mı oturacaksın? Hayır!"
"O zaman ne yapacağız?"
"Şu an üzerindeki kot pantolon iyi. Takım elbisenin beyaz gömleğini de üzerine giyersin ve üsten iki düğmeyi de açıp bir de gömleğin kollarını da sıvadın mı, bu iş tamam olur."
"Sağ ol Bilge! Sen olmasan ne yapardım ben?"
"Evlenemezdin sadece, o kadar. Haydi, giyin bir an önce. Az kaldı, Sevgi gelecek."
"Tamam. Hemen giyinip geliyorum."

Odada yanlız başıma kalınca hemen üstümü değiştirdim ve gömleği giydim. Gömleği giydikten sonra Bilge'nin dediği gibi üsten iki düğmeyi açtım ve kollarımı da sıvadıktan sonra odadan çıktım.
Bilge'yi sahildeki masalara bakan terasta buldum ve ona nasıl göründüğümü sordum.
"Olmuş ama kollarını düzgün yapamamışsın. Ver bakayım, düzelivereyim hemen. Tamam, işte şimdi oldu. Ne kadar kaldı Sevgi'nin gelmesine?"
"Beş, altı dakika falan."
"Tamam, sen masaya geç artık. Bir de yüzük yanında değil mi?"
"Evet, kotumun cebinde duruyor. Bak işte, burada."
"Tamamdır. Haydi bakalım, Serdar!"
"Bu arada sen burada olacaksın değil mi? Nerde bekleyeceksin?"
"Şurada karanlık bir yer var ya, çalışanlar bana orayı ayarladılar. Sen müzik için işaret verdiğinde ben de orada olacağım."
"Peki ya video ve fotoğraflar?"
"Onlar da ayarlandı. Çalışanlar video için bir kamera şuraya kurdular. Sevgi geldiği an kamera çekime başlayacak. Fotoğraf içinde birisini ayarladık. O da müzikle beraber ortaya çıkacak."
"Ah, tamam. Her şey hazır yani..."
"Evet, her şey hazır... Hadi artık sen masana geç!"
"Tamam, gidiyorum. Bana şans dile."
"Tabi ki. Umarım bu gecenin sonunda sevdiğin kadınla beraber mutlulukla dolu bir ömür senin olur, arkadaşım."

Bilge'nin bu dileğiyle beraber batan güneşin oluşturduğu manzarayla masama doğru yürüdüm ve uzun süren heyecanımın yatışmasını bekledim. Güneş tam batmıştı ki Sevgi geldi ve klasik soru cevap olayını hemencecik atlattık ve ben siparişlerimizi söyledim.
Siparişlerimiz geldikten sonra bir yandan yemeklerimiz yerken bir yandan da ben heyecanımı yatıştırmak için aklımı meşgul etmeye çalışıyordum. O sıra yemekte Bilge'yi düşündüm. Onun benim için yaptıklarını, benim onun için yaptıklarımı... Her sıkıntımızda, mutluluğumuzda birbirimizin yanında oluşumuzu... Onun hakkını hiç bir zaman ödeyemeyeceğimi biliyordum ve bir gün onunda mutlu olmasını istememe rağmen ona layık olabilecek hiç bir erkeğin bu dünyada olamayacağını düşünüyorum. Bu düşüncelere kendimi kaptırdığımı, Sevgi bana bir şeyler söyleyince fark ettim.
"Efendim aşkım, bir şey mi dedin?"
"Diyorum ki, bugün nöbetim var. Yemeği yedikten sonra hemen hastaneye gitmem lazım."
"Pardon aşkım! Bugün nöbetin olduğunu bilmiyordum."
"Sormadın ki hiç?"
Evet, sormamıştım. Evlilik teklifine o kadar kafamı takmıştım ki bu ihtimal aklıma bile gelmemişti. Yapacak bir şey yoktu. Sevgiliniz hemşireyse bu duruma alışmanız gerekiyordu. Ama Sevgi'yle ilişkimiz iki yıldır sürmesine rağmen ben henüz buna alışamamıştım. Bu da demek oluyordu ki, evlilik teklifini bir an önce yapmalıydım yoksa hiç yapamayacaktım. Hemen müzik için olan işaretimi verdim ve aradan bir dakika bile geçmeden şarkı çalmaya başladı. Şarkı çalar çalmaz ben de Sevgi'yi dansa için kaldırdım ve beraber dans etmeye başladık.


Dans ederken Bilge'nin söyledikleri aklıma geldi ve ben de şarkıya eşlik etmeye çalıştım. Karşımdaki kadının gözlerine bakarak şarkının nakaratını ona hitaben söylemeye başladım.
"Çayımın şekeri, gitarımın teli; yazımın sıcağı, kışımın ocağı; denizimin sesi, melodimin esi..."
"Dur, Serdar. Bir dakika bu ne demek oluyor?"
"Ne, ne demek oluyor aşkım?"
"Sen bana şarkı söylemezsin. Hiç söylemedin. Başka bir şey var."
"Aslında evet. Var," dedim ve ondan uzaklaşıp önünde diz çöktüm tam yüzüğü cebimden çıkartacakken Sevgi elimi tutup beni durdurdu.
 "Yapma! Bunu yapma Serdar."
"Ne yapacağımı nerden biliyorsun ki de yapma diyorsun? Ne oluyor Sevgi?"
"Evlilik teklifi etmeyecek misin?"
"Bunu nasıl bildin?"
"Biz kadınlar bunu anlarız ama önemli olan şimdi bu değil. Önemli olan bu teklifi yanlış kişiye yapıyor olman!"
"Bu ne demek?"
"Bırak şimdi yüzüğü yerinde dursun. Müziği de kapattır. Gel biraz daha şu masada oturup konuşalım seninle..."
Sevgi bana bunları söyledikten sonra hiç bir şey anlamadan yerimden kalktım ve müziği kapatmaları için işaret verdim. O sırada fotoğraflarımızı çekecek olan fotoğrafçı da geldiği gibi gerisin geri gitmeye başlamıştı ve ben tekrar masama oturdum. Sevgi'den bir açıklama beklemek üzere bütün dikkatimi ona verdim.
"Serdar, daha fazla buna katlanamam artık. Bu yanlış! Seni ne kadar sevsem de seninle evlenemem. Çünkü bu evliliğin sürmeyeceğini adım gibi biliyorum. Sadece belki bir gün gerçekten beni seversin diye bekliyordum. Ama bugün anladım ki o gün hiç bir zaman gelmeyecek. Çünkü daha sen kendin bile farkında değilsin!"
"Anlamıyorum Sevgi, ne diyorsun sen? Ben seni nasıl sevmem?"
"Bilge'yi sevdiğin kadar en azından beni sevmiyorsun ve beraber olduğumuz zamandan beri hep onu sevdiğini biliyordum. Ama bir gün gerçekten beni seversin diye beklemiştim. Ama artık buna dayanamam. Onu sevdiğini bile bile seninle evlenemem. Sen farkında değilsin şu an ama bir düşün. En mutlu olduğun an ne zamandı? Ya da en huzurlu olduğun an ya da ne bileyim işte yaşamaktan en çok keyif aldığın an? En çok üzüldüğün an, mesela? Bunları bir düşün lütfen şu an!"
Düşündüm, gerçekten düşündüm. Mesela en çok mutlu olduğum an, Bilge'nin hayatıma girdiği lise dönemlerimdi. Onunla yaşadığım her andan keyif alıyordum ve hala alıyorum. Bilge'yle ilk kez sarhoş olduğumuz zaman aklıma geldi sonra. İkimizde o gece sarhoş olmuştuk ama Bilge benden daha fazla kaçırmıştı içkiyi ve bu yüzden ben sabaha kadar onun yanında kalmıştım. Sabah kalkınca onun o gülen yüzünü gördüğümde bütün her şeyden daha çok bir huzur içime doğmuştu ve ilk kez sarhoş olduğumuz o gece hayatımın en keyifli zamanlarından biriydi ve hayatımın diğer keyifli zamanları da yine Bilge'yle beraber olan zamanlardı. En çok üzüldüğüm anda da yine Bilge vardı. O zaman ki derdim ise, onunla aynı üniversiteye gidememekti. Ama şanslıydık ki ikimizde aynı yeri kazanmıştık ve onunla olduğum her vakit bana yaşanılası geliyordu. Sonra farklı bir şey düşündüm o hayatımda olmasaydı ya da o hayatımdan şu anda tamamen çıksaydı, işte o zaman ne olurdu? Hayır, bunu düşünmek bile istemiyordum.
"Düşündün mü? Düşündüğünü ve artık gerçekleri gördüğünü görebiliyorum Serdar. Bilge buralarda değil mi? Eminim ben gelmeden ona bizim yanımıza taşınmasını da söylemişsindir. Hep beraber aynı evde, ne güzel değil mi? Bunu niye söylediğini biliyor musun ona? Çünkü..."
"Onsuz yapamayacağımı biliyordum. Sadece kendime bunu itiraf edememiştim. Ama Sevgi o benim arkadaşım. Ona farklı bir gözle bakıyor olmam, onun da bana öyle baktığı anlamına gelmez."
"O da seni seviyor. Siz erkekler bunu anlamazsınız ama biz kadınlar anlayabiliyoruz. Şu anda yanlış kişiyle konuşuyorsun. Bilge nerde? Bana yerini söyle, lütfen!"
"Şu ileride, gölgeli olan yerde... Bir dakika, nereye gidiyorsun?"
"Bekle geliyorum şimdi. Sen biraz daha düşün bu sürede..."
O böyle dedikten sonra ben yeniden düşünmeye başladım ve evet, yeniden Sevgi'ye hak verdim. Az kalsın yanlış bir hata yapıyordum. Sevgi'yi sevsem de ona aşık değildim. Çünkü şu ana kadar ben bir kıza aşık olmuştum ve zaten o da bütün bir hayatımı kapsamıştı. Hayatımdaki bütün her şeyi onunla yapmış, yapamadıysam bile ilk onunla paylaşmıştım. Hep ilk önceliğim o olmuştu. Her zaman önemsediğim ilk kişi de oydu ve ben bunu hiç fark etmemiştim, ta ki bu zamana kadar. Nasıl bu kadar salak olabildim? Hayatımın çoğunu birlikte geçirdiğim ve geri kalan hayatımı da birlikte geçirmek istediğim tek kız oydu. Bunu arık biliyordum ama ya o? O ne düşünecekti?
"Serdar, iyi misin? Sevgi biraz önce gitti."
"Ne? Sevgi gitti mi?"
"Evet ve beni, senin yanına gönderdi. Ne oldu?"
Ona hiç bir şey demedim, sadece elimi kaldırdım ve içerideki garsonlara müziği çalmaları için işaret verdim. Ardından müzik aramızda yayılmaya başlarken onu elinden tuttum ve dans etmeye başladık.

Bilge benimle dans etmeye başladıktan sonra bir şeylerin farkına vardı. Ama yine de benden uzaklaşmadı. Sadece bana ne yaptığımı sordu.
"Sevdiğim kadınla dans ediyorum."
"Serdar..."
"Beni seviyor musun, Bilge?"
"Sevdiğimi biliyorsun zaten. Bu nasıl bir s.."
"O şekilde demediğimi çok iyi biliyorsun. Kaçamak cevap verme yine! Beni seviyor musun?"
"Evet."
"Ne zamandır?"
"İlk tanıştığımızdan beri... Ohhhh! Bunu sana hiç bir zaman söyleyemeyeceğimi düşünmüştüm. Onca yıl bunu içinde saklamak nasıldı biliyor musun?"
"İlk tanıştığımızdan beri mi?"
"Evet. Seninle ilk karşılaştığım an senden hoşlanmıştım ama  sonra nasıl olduysa arkadaş oluverdik ve ben sana olan duygularımı bastırmaya çalıştım. Ama yine de bu duygular hiç bir zaman sönmedi."
"Az kalsın ben başkasıyla evleniyordum, hem de senin gözünün önünde ve senin yardımlarınla?"
"Biliyorum. Ama benim için önemli olan senin mutluluğundu."
"Bu şekilde mutlu olacağımı düşünüyordun değil mi?"
"Evet."
"Ama bu sefer yanıldınız, Bilge Hanım..."
Bu son sözle beraber şarkının nakarat kısmı başlamıştı ve ben de Bilge'nin gözlerinin içine bakarak şarkıya eşlik ettim.
"Çayımın şekeri, gitarımın teli; yazımın sıcağı, kışımın ocağı; denizimin sesi, melodimin esi; her şeyimsin sen... Ana, baba, bacı, acımın ilacı; evimin huzuru, aşkımın muzuru; bilgimin kusuru, sular gibi duru; her şeyimsin sen..."
Bilge bunun üzerine gülmeye başladı ve ben de kendimi daha fazla tutamadan gülümsedim ve ondan uzaklaşıp dizlerimin üstüne çöktüm ve nihayet bu sefer gerçekten sevdiğim kadına evlilik teklifi edecektim.
"Hayır!"
"Ama bu akşam bütün kadınlar bana hayır demek zorunda mı?"
"O yüzden demedim. Bütün bu olacakların hepsini biliyorum ve şu halime bak! Bu kıyafetlerle evlilik teklifi almak çok iğrenç!"
"Saçmalama, esas doğru olan kıyafet bu. Çünkü ben seni hep bu hallerinle sevdim ve şimdi izin verirsen artık yüzüğü çıkaracağım. Gerçi elimde tektaş var ve sen tektaş sevmiyorsun ama ne yapalım? Kısmet!"
"Et artık şu teklifi bekliyorum ve ayrıca nasıl olsa evlilik yüzüğümüz tamtur olacağı için sorun yok!"
"Bütün hayatım boyunca yanımda oldun ve bunu artık bütün ömür yapmak istiyorum, Bilge. Benimle evlenip bana bu dileğimi gerçekleştirmekte yardımcı olur musun?"
 "Evet!"
"Seni seviyorum kızım!"
"Ben de seni seviyorum..."
Ve sonra ilk defa Bilge'yi dudağından öptüm. Bütün hayatımı bir kızla paylaşıp onunla bir kez bile öpüşmeden nasıl geçirdiğimi hiç bilmiyorum. Ama artık bunun olmayacağını biliyorum. Sonuçta Bilge'nin bu gece benim için dilediği şey gerçek oldu; gecenin sonunda sevdiğim kadınla beraber mutluluk dolu bir ömür benim oldu.

BİTTİ...

Bitiş faslını uzatmayacağım. Siz hikayemin eksik ya da fazla yönlerini bana söyleyin yeter. Yorumlarınızı bekliyor, sizleri seviyorum. Kendinize ve sevdiklerinize çok iyi bakın canlar...😘😘😘