BULUNAMAYAN KONU BAŞLIĞI
Bugün bir yazma aşkı tuttu ki, sormayın. Sabahtan beri, bir şeyler yazıp, bir şeyler paylaşasım var. Ama bir türlü, kendime konu başlığı bulamadım. Aslında buldum, hem de birden fazla ama beğenemedim. Daha değişik, daha orijinal konu başlıklarına ihtiyacım olduğunu hissettim, bugün.
KONU BAŞLIĞI BULMA YOLUM
Ben de bunun üzerine ne yaptım? İnsatgram hesabımdan takipçilerime benim için konu başlığı bulabilirler mi diye sordum. Sağ olsunlar, yardımlarını esirgemediler ve bana yardımcı oldular. Özellikle instagramda bulunan bir arkadaşım -ki kendisi kitap kulübü için kurduğumuz instagramdaki "Hep Beraber Okuyoruz 3" grubumuzdandır- bana güzel bir konu başlığı önerdi; keşkeler... Ve ben de bu konu başlığının üzerine sazan balığı misali hemen atladım ve diğer önerilere bile bakmadan, taslağımı açtım ve yazmaya başladım. Sonuç, işte bu...
"...KEŞKELER DÜŞSÜN DİLİNE..."
Arkadaşım bana "keşkeler" deyince, ilk aklıma gelen nedense eski bir şarkı oldu. Şarkının nakaratını buraya yazayım, bakın siz de anlayacaksınız neden olduğunu...
...Yıllar yollar daha nelerAkıl almaz bahanelerSeni beni aldı ellerSevdamıza tuzaklar varVur sazının tellerineBaşka eller ellerindeKEŞKELER düşsün dilineSevdamıza tuzaklar var...
Evet, aynı kelime bu şarkıda geçiyor. Sırf bu yüzden mi benim aklıma bu şarkı geldi? Bilmiyorum ama bu şarkıyı zamanında çok severdim. Bu şarkıyı ilk dinlediğim zaman ya orta okulda ya da lisedeydim. Tam hatırlamıyorum ama işte 90'lar ile 2000'ler arasındaki geçiş dönemlerindeydi sanırım. Yani nerden baksanız on, on beş yıl kadar önceymiş ve ben bu şarkıyı hala hatırlıyorum. Hafızamda nasıl yer etmişse artık... Çok öyle, abartılı beğenilecek bir şarkı da değil. Yani ne sözleri, ne de müziği farklı ama işte zamanında demek ki benim çok hoşuma gitmiş ve ben o kadar yıl sonra bile hala etkisinden kurtulamamışım.
ANORMAL YANLARIMIZ
Aslında normal bir insanın aklına, "keşkeler" deyince on beş yıl önceki bir şarkı gelmez diye tahmin ediyorum. Yani daha çok yaşadıkları pişmanlıklar, keşke dedikleri zamanlar aklınıza gelmez mi? Normallik bu değil midir?
Benim ise aklıma gelen, işte bu şarkı ve o zaman geldiğimiz nokta da; "Ben normal değil miyim?" oluyor. Yani her insanda belli bir anormallik kısım vardır ve sanırım bu da benim anormallik kısımlarımdam birisi diye düşünüyorum. Gerçi bunun yanında benim daha ne anormallik yanlarım var da onları şimdi sizinle burada paylaşmayayım. 😂😂
Ya bakar mısınız? Bir konu başlığından nerelere geldik ve daha konu başlığıyla ilgili normal bir yazı bile yazmadım. Sanki sizi oyalıyormuşum gibi oldu ya da konuya girişi uzadıkça uzatıp konuyu sakıza döndürmüşüm gibi oldu.
"...daha neler..."
"Seni beni aldı eller, sevdamıza tuzaklar var..."
DAĞITIP TOPARLA YA DA TOPARLA SONRA DAĞIT
Şu an konuyu gerçekten dağıttım ve nasıl toparlayacağımı ben de bilmiyorum. Ama bu hep aklımın ve duygularımın sesini aynı anda dinlememden kaynaklanıyor. Şanslıyım ki, aklımla duygularım çoğunlukla aynı paydada birleşiyorlar ve bu yüzden genelde benim "keşkeler"im yoktur.
Evet, tebrikleri alalım lütfen!
Daha önce hiç böyle konu bağlama gördünüz mü, söyleyin bakalım? Lütfen ama burada kendimi övmek için söylemedim bunu, gerçekten güzel bir şey yaptığım için söyledim ve böylelikle yine konu bütünlüğünü kaybettim. Ama niye bu kadar kasıntı yapıyorum ki canım, sanki okulda ki kompozisyon sınavına giriyorum ki girmişliğim ve çok iyi notlar almışlığım vardır. Yalnız bu sınavlar hep üniversiteye kadar olan sınavlar, zira ben Edebiyat Fakültesi falan okumadım. Ben bildiğiniz düz İktisadi ve İdari Bilimler mevzunuyum. Ama sanmayın ki fakültemi aşağılıyorum, asla aşağılamam. Ben bundan memnunum canlar.
 |
| Bilgisayarı aradım taradım ama bir türlü fakültenin önünde çekildiğimiz bir fotoğraf bulamadım. Ben de bu fotoğrafı paylaşayım dedim. Evet, Ben Dumlupınar Üniversitesi'nde (Kütahya) okudum. |
KEŞKELER...
O zaman artık gelelim; "Keşkeler"e... Aslında "keşkeler"den bahsetmeyip konudan konuya atlamamın bir sebebi de, bu yaşıma kadar gerçek anlamda büyük bir keşkemin olmaması olabilir. Benim "keşkeler"im hep küçük şeylerdi. Mesela, kaçırdığım bir kitap indirimiydi ya da kaybettiğim bir çekilişti. Hep böyle küçük şeylerdir benim "keşkler"im... Çünkü hayatımın önemli olaylarında mantıkla durup düşünürüm, işte sırf bu "keşke" dememek için ve genelde bunun hayat felsefesi olarak çok doğru olduğunu gördüm. Ben bunun çok huzurunu da gördüm, ne yalan.
Siz de benim gibi, bunu hayatınıza uygulayabiliyorsanız ne güzel size! Düşünün bir, dünyada sizden huzurlusu yoktur. Çünkü ne zaman bir karar verecek olsanız, kendiniz için neredeyse hep doğru kararları vermiş olursunuz ve bunun verdiği iç huzuru, başka hiç bir şey veremez. İnsan kendiyle ne kadar barışıksa, iç huzuru da o derece artar.
MUHASEBE ZOR MU, KOLAY MI?
Ben kendimle her zaman böyle barışık değildim ama bir zaman, bir aydınlanma yaşadım kendi içimde ve o aydınlanmayla işte bu iç huzurumu kurdum. Şu an hayatımda ne olursa olsun, çevremdeki insanlar bana ne derse desin, benim hakkımda elalem ne düşünürse düşünsün ve bu yaşananların gerçek ya da yalan olması artık eskisi kadar da rahatsız etmiyor beni. Çünkü ben kendimi tanıyorum, kendimi biliyorum. İyi ya da kötü olduğumu, yanlış ya da doğru yaptığımı, kendimle barışık olduğumu biliyorum ve bununla beraber kendimden de son derece emin oluyorum. Çünkü emin olmadığım zamanlarda tek yapmam gereken şey, kendime dönüp ne yapmam gerektiğini düşünmek ve bunun kendim için doğru olup olmadığını bulmak. İşte bu da, bizi bir nevi vicdan muhasebesine götürüyor ki burada şunu söylemeliyim; ben iyi bir muhasebeciyimdir... 😉
Bu kendi içinizdeki muhasebeyi yapmak da zor olmasa gerek, yani en azından benim için zor değil.
Sonuçta kendinizi az çok tanıyor ve biliyorsanız, bazı durumlara karşı vereceğiniz tepkileri de bilirsiniz. O durumda hangi tepkiyi verirseniz huzurlu olacağınızı da çözmek zor değil. Sadece daha öncelere oranla biraz daha fazla düşünmek ve kendinizle biraz daha fazla zaman geçirmek. İşte bu kadar kolay. Gerçekten kolay. Ben hafife almıyorum bunu, deneyin göreceksiniz.
DİKKATİMİZ Mİ DAĞILDI, NE?
O zaman artık ben bu yazımın sonuna gelsem de, konuyu daha fazla baltalamadan bitirip diğer taslağıma geçsem, daha iyi olur sanki. Tabi ki, bir taslağım daha var! Bundan sonra ona devam edeceğim. Şaşırmayın lütfen! Yazının taaaa en başında da dedim, bugün bir yazma aşkım depreşti diye, değil mi? Hatırlayın bakalım bir... Hatırladınız mı yoksa taaaa sayfanın en başına gidip yazdığım cümleleri kontrol mü ettiniz? Hangisi, hangisi?
Bu soruya vereceğiniz yanıt da dikkatinizi ne kadar topladığınızı gösterir. Çünkü bu yazıda bir çok şey anlattım ve konudan konuya atlayıp durdum. O yüzden böyle bir yazı da dikkat dağılması çok kolaydır. Haydi ölçün bakalım kendinizi, dikkatiniz ne kadar dağınık? Konu sıralamasını hemen hafızanıza getirebilecek misiniz yoksa ilk önce bir düşünme süreniz mi olacak? Benim kesin bir düşünme sürem olurdu. Çünkü ben dikkati çok çabuk dağılan bir yapıdayım. Bu, tabi ki kötü ama şu ana kadar düzeltebildiğim kadar düzelttim zaten. Daha da ötesi artık olmuyor.
BU SEFER SON!
Ay ne oldu? Konu yine uçtu gitti. Ben yazıya sonuç paragrafı yapmaya çalışırken yazıya yeni bir konu daha eklemiş oldum. Hem de psikolojik bir konu; dikkat dağınıklığı... Ki benim bu konu da bırakın uzmanlığı, kendimden başka hiç bir bilgim yok. Sadece kendimde dikkat dağınıklığı olduğunu sezinliyorum o kadar.
Neyse canlar, ben daha başka başka konulara girmeden artık size bir veda edeyim bence değil mi? Zaten benim kafa gitti, bir de sizinkileri daha fazla ütülemeyeyim. Sonuçta onlar size, bize, herkese lazım. Bu dünyaya bilinçli zihinler lazım ve biz onları arada rahatlatalım ama öldürmeyelim değil mi? O yüzden, bir daha ki yazıya kadar görüşmek üzere canlar... Kendinize ve sevdiklerinize çok ama çok iyi bakın.
Seviliyorsunuz...
Not: Güncellendi.
